Vrolijk huppelt hij op haar af. ‘Hoi hoi hoi, daar ben je weer!’ Ze springt in zijn armen en beantwoord zijn dikke knuffel. Als hij in haar nek begint te snuiven en zijn handen door haar haren laat gaan, laat ze hem los en kijkt hem serieus aan. ‘Eerst even een ding duidelijk meneertje. Ik ben hier omdat ik je graag mag en wil weten hoe het met je gaat. Als vrienden dus, zonder bijbedoelingen. Geen geflirt, geen gestreel en geen funny stuff.’ Zijn blik is oprecht beteuterd. ‘Maar, als ik nou struikel en per ongeluk met mijn handen over je rug ga, dan mag het toch wel?’ Zijn grijns brengt haar bijna aan het twijfelen, maar gelukkig weet ze zich te herpakken. ‘Nee. Je wilde een knuffel, die heb je gehad en nu gaan we heel platonisch en vriendschappelijk lunchen.’

Al lachend en pratend lopen ze samen naar het restaurant. Als ze er bijna zijn, pakt hij haar opeens vast en duwt haar tegen een muur. ‘Wat doe jij nou?!’ ‘Jaaaaaaa, er kwam een onzichtbare auto ontzettend snel aangereden en ik heb je in veiligheid gebracht, held die ik ben. Wat dacht je van een klein kusje als beloning?’ Hij tuit zijn lippen en al lachend duwt ze hem weg. ‘Dit was dus funny stuff. Mag niet. Foei, af.’ ‘Kom op, alsof je het vervelend vond, dat we daar zo stonden, jouw lichaam tegen die van mij.’ Schoorvoetend geeft ze toe dat ze het niet heel erg onvervelend vond en triomfantelijk pakt hij haar hand. ‘Kom schone deerne, niet alleen ben ik een redder in nood, ik ben ook ontzettend goed in het escorteren van mooie jongedames naar voortreffelijke restaurants.’

Halverwege de maaltijd is het ouderwets gezellig en hebben ze de grootste lol samen. Ze was alweer bijna vergeten wat voor aangenaam gezelschap hij kon zijn. ‘Doe je mond eens open.’ Wantrouwend kijkt ze hem aan. ‘Waarom?’ ‘Doe nou maar gewoon!’ Ze opent haar mond en hij voelt en trekt aan haar hoektanden. ‘Waarom heb je eigenlijk zulke grote hoektanden? Je lijkt wel een vampier.’ ‘Die hoektanden zijn niet groot, ze zijn alleen bijzonder puntig. Zodat ik vervelende mannen erg hard kan bijten als ze me lastig vallen.’ Weer buigt hij naar voren en voelt aan haar tanden. ‘Hmm, ja, ik geloof inderdaad wel dat je hier hard mee kan bijten. Maar wat is jouw definitie van lastig vallen?’ Lachend duwt ze zijn hand weg. ‘Voor de derde keer ongevraagd in de mond van een dame wroeten met je grote kolenschoppen, dat is lastig vallen.’ Prompt zit hij weer aan haar tanden en voorzichtig bijt ze in zijn vinger. Kermend springt hij op en brult of er een dokter in de zaal zit. ‘Wat doe je nou? Ga zitten, iedereen kijkt!’ Luid kermend ploft hij neer op zijn stoel. ‘Ik heb zo’n pijn en het gaat nooit meer over.’ ‘Wat doe je toch! Hou op!’ ‘Alleen de kus van een mooie vrouw kan deze pijn wegnemen, anders zal ik voor altijd zo hard moeten blijven huilen!’ Hij leunt over de tafel heen en tuit zijn lippen. ‘Ga weg’ sist ze tussen haar tanden door. ‘Ik had al gezegd, geen funny stuff!’ ‘NU HEB IK NOG MEER PIJN!’ Snel geeft ze hem een vluchtige kus op zijn lippen en grijnzend laat hij zich terug vallen in zijn stoel. ‘Was dat nu echt zo erg?’ Het lukt haar niet om een glimlach te onderdrukken. ‘Ja, dat was heel erg, herrieschopper.’ ‘Waarom kuste je me dan?’ ‘Omdat je een scène aan het schoppen was!’ Grijnzend leunt hij achterover. ‘Dus als ik maar genoeg herrie maak, doe je alles wat ik zeg?’ ‘Ik denk dat we klaar zijn met lunchen.’ ‘Ben je nu boos?’ Ze neemt niet de moeite om zijn vraag te beantwoorden, maar kijkt stug naar buiten. ‘Fijn, ik reken wel af. Mag ik dan wel met je mee terug lopen naar het station?’

Zwijgend lopen ze over straat. ‘Wat ga je nu doen?’ ‘Naar huis.’ Hij trekt een vies gezicht. ‘Naar je vriend zeker?’ Als ze stil blijft staan ziet ze dat hij serieus kijkt. ‘Weet hij dat je met mij hebt geluncht?’ ‘Thijs, ik…’ ‘Hij weet het dus niet. Dat betekent dat je hier echt niet met enkel platonische en vriendschappelijke bedoelingen bent, anders had je wel aan je vriend verteld waar je was.’ Snel loopt ze door. ‘Als je niet terug komt ga ik heel hard gillen dat je me hebt aangerand.’ Kwaad draait ze zich om en beent woest op hem af. ‘Nu moet jij eens goed naar me luisteren, naar ventje.’ ‘Zie je wel, je doet alles wat ik zeg.’ ‘Haal die zelfvoldane grijns van je smoel af en luister nou eens naar me!’ ‘Je wil me, je verlangt naar me, anders was je niet gekomen.’ ‘Hou je mond!’ ‘Kus me.’ ‘Nee!’ ‘Ik ga weer gillen hoor!’ ‘Hou op! Voor jou is dit misschien een groot spel, maar voor mij…’ ‘Zie je wel, je wil me gewoon serieus. Kus me!’ ‘Als ik je kus, wat dan?’ ‘Dan is het lekker.’ Weer draait ze zich om en loopt zo snel als ze kan bij hem weg. Al snel heeft hij haar ingehaald. ‘Okay, okay. Geen funny stuff meer vanaf nu, ik beloof het plechtig, met mijn hand op mijn hart.’ ‘Ik heb hier geen zin meer in. Bedankt voor de lunch, ik vond het erg leuk om je weer eens te spreken en ik ben oprecht blij dat het goed met je gaat, maar misschien is het beter als we elkaar niet meer zien.’ ‘Waarom?’ ‘Moet ik dat echt uitleggen?’ Hij schudt zijn hoofd en doet een stap naar voren. ‘Ik denk dat ik het wel begrijp. Elke keer als je me ziet wil je dit doen.’ Voorzichtig pakt hij haar heupen vast en kust haar. Ze wil niet, maar toch kust ze hem terug, zoals altijd wanneer ze hem ziet.

Bekijk alle logs van Mia