Zo. Ik heb het gezegd en nu wil ik de komende pak hem beet drie weken de bovenstaande frase niet meer gebruiken. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk gun ik iedereen fijne feestdagen en een gelukkig Nieuwjaar (crap, toch weer getypt!) maar ik ben het zat om het continu te bezigen. Veel van mijn collega’s hadden afgelopen week hun laatste werkweek, dus bovengenoemde frase was niet van de lucht. Werd het niet in de gang naar je geroepen, dan kreeg je wel een ludieke (!) mail waarin je jeweetwelwat werd gewenst. Al dan niet vooraf gegaan door ‘mocht ik je niet meer spreken dan wens ik je alvast…’.

Allicht is mijn trauma en weerzin jegens de gewraakte frase ontstaan door mijn geboortedatum. Ik ben namelijk op 30 december geboren. Zelfs op mijn geboortekaartje wensten mijn ouders iedereen een gelukkig Nieuwjaar (verdulle!) en mijn familie, vrienden en kennissen stuurden vaak een kerst/nieuwjaars/verjaardagskaart. Lekker goedkoop. De kaart was dan aan de hele familie gericht en in de PS werd ik van harte gefeliciteerd. Mijn broer en zus zijn in mei jarig en zij kregen gewoon altijd een kaart helemaal voor henzelf. Wij mochten zelf kiezen waar we onze verjaardagskaarten ophingen, in de woonkamer of in onze slaapkamer. Zowel de kamer van mijn broer als die van mijn zus hing helemaal vol met kaarten. ‘Mijn’ kaarten hingen bij alle andere kerstkaarten beneden aan de muur en op mijn kamer hingen hooguit twee ‘echte’ verjaardagskaarten.

Daarnaast vind ik het een holle frase die zijn betekenis grotendeels heeft verloren.

Voor mij valt het in de categorie ‘alles goed’ wat steeds vaker als groet wordt gebruikt en niet uit oprechte interesse om er achter te komen hoe het nu écht met iemand gaat. Verbale diarree is het eigenlijk, het voegt niets toe en haalt niets uit. Toch blijven we het massaal roepen, het liefst in een groeps-sms of een bericht naar al je hyves-vrienden. Hoe gemeend is een boodschap als je het aan 450 mensen tegelijk stuurt? Als je mij echt goede dingen toe wil wensen doe je dat godverdomme maar persoonlijk en niet in zo’n massabericht. En wens me dan iets origineels toe en niet de standaard holle zin die bovenaan dit stukje staat.

En dan heb je de feestdagen overleefd, ben je ontnuchterd en ga je weer met frisse moed aan het werk, staan de collega’s in rijen dik aan je bureau om je drie zoenen te geven omdat het toevallig 1 januari is geweest.

Veel mensen hekelen dit net zo erg als ik en toch blijven we het massaal doen, omdat het zo hoort. Ik doe het niet meer. Ik doe er niet aan mee. Beschouw deze column als een gelukswens voor de mensen die daar behoefte aan hebben en de mensen die in mijn hart zitten wens ik sowieso wel alle mooie dingen toe, daar heb ik geen feestdag voor nodig. Collega’s die per se aandacht willen kunnen een hand krijgen en de gewraakte frase zul je niet uit mijn mond horen.

Vrolijk Pasen!

Bekijk alle logs van Judith