Ik ben zo’n meisje dat van enge dieren houdt, en met enge dieren bedoel ik onze Franse Basset Noortje (eng als in; onvoorspelbaar met zijn streken) Mijn naaktcavia Loeder die een beetje op een varkentje lijkt.

En alle mogelijke soorten reptielen.

Zo heb ik een aantal jaar geleden een aantal caresheets gelezen over welk reptiel het meest geschikt zou zijn. Ik was al in het bezit van 2 rattenslangen maar wilde er graag een beestje bij. Het werd de baardagaam, een soort hagedisje met stekels. Lava is inmiddels flink groot geworden en knikt vriendelijk naar me als ik met de bak krekels boven zijn terrarium kom kijken.

Zo bezoek ik ook regelmatig een reptielenbeurs. Alleen de mensen die daar rondlopen zijn vaak al een lust voor het oog; harige mannen met slangen op hun T-shirt. Vrouwen met grote schorpioenen getatoeëerd in de nek. En ik! De kraamverzorgende met een vreemde passie voor dieren. Gelukkig deel ik deze met vriendlief en hij ging zondag dan ook met me mee naar Houten. We waren nog niet binnen of vriendlief kreeg al grote ogen en riep een keer of drie “die wil ik!” Grote tafels met kleine witte bakjes stonden uitgestald. In die bakjes zaten beestjes gevarieerd van slangen tot insecten. Tot mijn oog opeens viel op een klein bol beestje met een beweeglijk puntig neusje. Twee zwarte kraaloogjes keken me vriendelijk aan en toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een baby egeltje was. Hij was acht weken oud volgens de vrouw die met hem aan het spelen was en ze duwt het kleine snuitertje in mijn armen. Hij was helemaal niet zo stekelig! Maar liefst 80 euro mocht ik neertellen voor het beestje en gek genoeg was ik serieus aan het overwegen om hem aan te schaffen. Door mijn dierengekte had ik namelijk al regelmatig wat gelezen over de verzorging van egeltjes.

Maar toen ik eventjes ergens anders aan het kijken was om mijn toekomstige zonden te overdenken werd hij verkocht. Even later hoorde ik iemand tegen de vrouw die mijn egeltje had gepikt zeggen dat het beestje er helemaal niet gezond uitzag en waarschijnlijk vol met wormen zat. Dat krijg je ervan, egeltjes voor iemands neus wegkapen.

Ondertussen had vriendlief zijn ogen alweer op ontelbaar veel andere diertjes laten vallen.

En ik zag wederom een man staan met een aantal kameleons. Ik wilde al vanaf mijn vijftiende een kameleon maar wist dat ze ontzettend moeilijk te onderhouden zijn in verband met luchtvochtigheid, temperatuur, kalk, vitaminepreparaten en een constante luchtstroom in de bak. Toch keken die beweeglijke oogjes mij aandoenlijk aan. Krulde hij zijn staartje voor mij en ging ik overstag. Ik wilde een kameleon. De man gaf mij een mooi exemplaar, lichtgroen en een beetje groter dan zijn leeftijdsgenootjes. Hij zette het kleine bakje op de tafel en rekende af met mij. Toen ik mijn kameleon wilde pakken zag ik hem niet meer! Een man stond naast mij in een paar doosjes te gluren en ik dacht dat hij hem had gepakt. De verkoper zei echter dat het doosje wat hij ondertussen voor mijn neus hield mijn kameleon betrof. “Maar hij is heel donkergroen, ik had een lichte uitgezocht” zei ik al zoekend naar de èchte.

Wat bleek nou, de verkoper haalde het bakje uit een donkere doos en in het licht was hij van kleur veranderd! Natuurlijk, dat kunnen ze ook. Wat een ontzettend stoer beest. En vol trots liep ik met mijn handen vol tassen met benodigdheden naar buiten. Helemaal kriebelig van de krioelende mensen om mij heen. Eenmaal thuisgekomen richtte ik de bak in voor de nieuwe bewoner en mocht Shenkie (de nieuwe naam) zijn habitat betreden.

Hij ging op een liaan zitten en draaide schichtig met zijn oogjes, kleine krekeltjes sprongen om hem heen tot hij opeens zijn bekje opensperde en een lange roze tong een krekeltje ving die 10cm van hem vandaan zat. Gebiologeerd zaten we naar deze haast buitenaardse verschijning te kijken. ’s Avonds mocht de warmtelamp uit en voor ik ging slapen wilde ik nog even kijken waar Shenkie zijn dutje ging doen. Geen Shenkie.

Ik keek boven in de bak, achter het plantje en rondom de liaan.

Geen Shenkie.

Het licht wilde ik niet aan doen om het beestje geen extra stress te geven en opeens zag ik iets bewegen tussen de blaadjes van het plantje.

Hij zat in het midden naar mij te koekeloeren en was weer helemaal lichtgroen geworden.

Wat een ontzettend stoer beest.

Bekijk alle logs van Leura