Ik heb ergens dezelfde ervaring als hierboven. Maar het is meer gedifferentieerd. Mijn (Poolse) ex-vriendin heb ik met hart en ziel graag gezien, alles gegeven,... en ik heb haar moeten laten gaan voor ze mij volledig uitwrong. Het ligt aan het type vrouw, want mijn eerste vriendin was zeker niet zo erg. Mijn Poolse vriendin had een kind van haar eerste man, en werd echt misbruikt (slaan, kind ziek: neem de fiets, enz). Een priester had haar van scheiden overtuigd. Haar tweede man bedroog haar meerdere malen, haar ouders hebben haar overtuigd te scheiden. Ik kroop over de grond voor haar. Strijken, wassen, kuisen, en betaalde haar nieuwe badkamer, ... enz. Het werkte niet. Die vrouw verveelde haar in die relatie. De vorige mannen waren een uitdaging, ik... tja, daar was ze te zeker van. Let wel, die vrouwen beséffen dat zelf helemaal niet! Mijn eerste vriendin was zelfstandig, en kon van het zwart geld eten kopen. Ze woonde bij me in, ik had het huis en de wagen en betaalde alles alleen, met uitzondering van het eten. Na 6 jaar vroeg ze:'Kan jij maandelijks geen geld op mijn rekening zetten, ter compensatie van het feit dat ik geen huis als spaarpot heb?!', kort daarna heb ik de relatie moeten beïndigen. Vrouwen spelen die rol uit, enerzijds wat ik noem 'uitmelkgedrag' (maar zij zien het kwade daarvan niet in, met de beste wil van de wereld), en anderzijds, het 'geslagen hond syndroom'. Ze voelen zich het beste als slachtoffer. Ze kunnen dat enkel bij mannen die hen het meest misbruiken. Ze beseffen ook niet dat het 'verveling' is die hen de das omdoet in een veilige relatie. Let wel, niet àlle vrouwen zijn zo. Maar vrouwen in het algemeen hebben wel eerder de neiging om een bepaalde graad van dat gedrag te vertonen.