‘En dan heb ik het niet eens alleen over z’n sokken!’ Opgewonden springt ze uit haar stoel waarbij de uitgestalde bonbons een scheut thee over zich heen krijgen. ‘Nee, hij trekt hiér zijn trui uit,’ ze demonstreert uitvoerig hoe haar lief midden in de kamer zijn trui uitrekt, ‘en gooit ‘m hier neer,’ we kijken allemaal naar de denkbeeldig neergesmeten trui, op de grond, midden in de kamer, naast de bank. We vinden het schandalig. ‘En dan,’ ze loopt driftig een paar stappen richting de slaapkamerdeur, ‘stapt hij hier zijn broek uit! Hij stápt er gewoon uit!’ We staren naar de onzichtbare broek waar haar lief zomaar uit schijnt te stappen. De broek blijft zó liggen, dat er de volgende ochtend weer eenvoudig ingestapt kan worden. De demonstratie eindigt bij de slaapkamerdeur. Dan heeft haar lief ongeveer alles uit wat hij niet in bed wil dragen. En zij? Zij loopt snoevend van trui, naar broek, naar sokken, naar T-shirt en kruipt naast haar nietsvermoedende man onder de dekens. Er moet nodig gepraat worden.

Ze had het nooit verwacht. Ze dacht aan de romantische ontbijtjes die ze samen zouden hebben. Aan samen eten koken. Aan de nieuwe bank waarop ze ’s avonds samen dicht naast elkaar zouden zitten. Ze dacht aan samen, maar vergat zijn sokken. Ze dacht aan samen, maar vergat zijn trui, zijn broek en T-shirt. Ze vergat zijn gewoontes. En de hare. Nu ziet ze zichzelf soms staan, handen in de zij, een boze blik richting haar wederhelft. ‘Ik geniet elke minuut hoor,’ verklaart ze haastig als wij een beetje verbouwereerd haar trouwalbum doorbladeren, ‘maar mannen met sokken hebben een gebruiksaanwijzing.’

Samenwonen is raar. Sokken kunnen plots druppels zijn. Neergesmeten kleding hoopjes ellende. Toch vreemd, we dachten toch altijd dat er nooit iets romantischer kon zijn dan een spoor van uitgetrokken kleren richting de slaapkamer?

Bekijk alle logs van Rule