Misschien ken je ze, misschien ook niet. Ik noem ze “véél-daters”. Dit zijn mannen en/of vrouwen die, zoals de naam al doet vermoeden, véél daten. Met de klemtoon op véél. Nu kan gewoon veel daten, met de klemtoon op daten, heel leuk zijn. Want als men interesse heeft in de ander, zijn vervolg dates met de persoon in kwestie natuurlijk erg leuk. Maar deze “véél-daters” maken afspraken met verschillende potentiële relatie/huwelijks kandidaten in een zelfde, korte periode. Of zijn zij juist op zoek naar een kortstondige affaire? Binnen een week kunnen ze met gemak drie of vier afspraakjes aan, met verschillende “partners” uiteraard. Vooral in de internet dating wereld is dit vrij normaal. Contact leggen en gesprekken voeren gaat daar in zo’n rap tempo, dat ook de dates men om de oren vliegen.

Ik begrijp het niet. Ik heb niets tegen afspraakjes via dating sites hoor. Been there, done that. Ik heb wel iets tegen “véél-daten”. Dus niet tegen veel daten. Als ik een afspraak heb, ga ik er doorgaans vanuit dat de man in kwestie oprecht interesse heeft in mij en wat mij zoal bezighoudt. Ik mag ook aannemen dat hij de tijd neemt om mij te leren kennen. Andersom is dit uiteraard ook zo. Maar in deze snelle wereld moet tegenwoordig ook het daten snel. Want oh, wat zou het toch ernstig zijn als je ze niet allemaal gezien hebt. De oplossing is dan ook snel gevonden; “véél-daten”.

Ik had eens een afspraak met een man van een dating site. Deze man leek, in tegenstelling tot de andere mannen die ik online trof, zeer rustig en integer. Grappig ook. We mailden weken. Dit gaf aan dat we elkaar echt rustig aan het leren kennen waren en dat er wederzijds interesse was. Dacht ik. Wat sms’jes en telefoongesprekken later, spraken we dan toch maar eens af. In een kroeg. In de avond. Daar hebben we gedronken, gepraat en veel gelachen. Heel veel gelachen. Hij bracht me na deze erg leuke avond naar mijn auto en sloot af met de romantische lieve woorden: “Ik vond het echt enorm leuk en gezellig en ik wil je héél graag nog eens zien.” Nou, dat was wederzijds, tot het horen van de vervolgzin: “Maar ik heb aanstaande woensdag en vrijdag ook nog 2 dates gepland, dus die wil ik even afwachten.” Met veel verbazing sloeg de romantiek om in….in iets anders. Afwachten? Ik keek hem aan en zei: “Dan wil ik u vriendelijk bedanken voor dit sollicitatiegesprek en wens ik u veel succes met de andere kandidaten.” Ik stapte mijn auto in en vertrok. De man liet mij na dagen, weken, nee maanden nog, weten dat ik toch leuker was dan zijn andere afspraakjes van die week. Helaas voor hem, te laat. Hij had ook vóór de dates met zijn back-up vrouwen kunnen bedenken dat ik enorm leuk ben.

Zelf heb ik ook wel eens periodes dat er ineens drie leuke mannen voor mijn neus staan. Figuurlijk. Dan krijg ik al de zenuwen. Dat komt door al die verschillende informatie. Ik moet onthouden wie waar werkt en van welke muziek ze houden enzo. Ook moet ik onthouden aan wie ik welk verhaal al heb verteld, om “dat heb je al twee keer verteld!” opmerkingen te voorkomen. Dit vind ik vermoeiend. De “véél-dater” kan dit echter moeiteloos. Mede hierdoor ben ik verbaasd over het feit dat er veel van dit soort datende mensen zijn. Zij moeten een berg aan informatie opslaan en archiveren in hun brein. Of zouden ze niets opslaan en gewoon alle woorden het ene oor in en het andere weer uit laten gaan en het zien als geinig tijdverdrijf?

Ik wil zo graag weer terug naar het tijdperk waarin een afspraakje echt een afspraakje was. Inclusief ophalen en thuisbrengen. Ik ben niet goed in het internet gedoe. Drie keer mailen en dan in een kroeg afspreken om er achter te komen of het iets is en, indien niet, hup, de volgende uit het lijstje toveren, is niets voor mij. Ik ben er slecht in. Maar het is wel zoals het tegenwoordig gaat. Moet ik mij er daarom bij neerleggen en de wereld van het “véél-daten” nemen zoals deze is? Ik zeg volmondig: “Nee.”

Bekijk alle logs van Marlease