Mijn mond vol tanden. Verbouwereerd. Ik klemde mijn blik tomatensoep stevig onder mijn arm. Alsof het de laatste was en er een hongerwinter voor de deur stond. Mijn blik was wazig. ‘Soepstengels,’ herhaalde de dame keurig, ‘of u op de hoogte bent van soepstengels!’ Een bontjas, zwartgelakte schoentjes, het kapsel statig omhooggeföhnd. Een doodgewone doordeweekse dinsdagmiddag in een Naardense supermarkt. ‘Soepstengels,’ mompelde ik, alsof ik kundig mijn kennis omtrent soepstengels probeerde op te duikelen. Ik bukte en bekeek samen met de bontjas de voorraad soepstengels. ‘Er zijn lange en korte,’ wees ik na een korte inventarisatie. De Gooise dame keek lichtelijk verstoord. De lengte van de soepstengel was volstrekt niet het issue, moest ik weten. Het ging haar om de bite. ‘Hoe moet ik me die voorstellen? Ze klonk bijna zorgelijk. Soepstengelzorgen. Ik keek nadenkend, alsof ik me levendig een paar soepstengelsbites voorstelde.

‘Heeft deze soepstengel,’ de vrouw hield een pakje soepstengels voor mijn neus, ‘een andere nasmaak dan deze?’ ze wees op een andere verpakking. Ik opende mijn mond voor een vage omschrijving van gemiddelde deegwaarbites, maar er was nog een prangend probleem; ‘de bijsmaak? Hoe smaakt een soepstengel met groene olijven bij champignonsoep?’ Een vragende blik. Een soepstengelraadsel op zoek naar een soepstengeloplossing. Ik wist het niet. Dat dacht de dame al. Mijn soepstengelkennis was ontoereikend. Dat vond ik jammer. Ik had haar graag geholpen een elementaire levensvraag te beantwoorden. Op een doodgewone dinsdagmiddag in Naarden. Had ik maar soepstengelzorgen. En een bontjas.

Bekijk alle logs van Rule