Zeven jaar was ik en lag met het dekbed over mijn hoofd getrokken in bed.
Ik keek met mijn glazige oogjes boven het randje uit en luisterde naar de steeds harder klinkende en dichterbij komende stompende geluiden. Het was vast groot, het was vast groot en harig. Ik lag in een slaapkamer, en de deur was dicht.
Het kiertje licht dat onder de deur door kwam was zo klein, daar paste dat grote harige monster vast niet doorheen. En bovendien had hij niet eens de sleutel van ons huis! Die hadden alleen papa en mama. Maar wacht, ik had met mijn vriendinnetje in de speeltuin gespeeld en was daar mijn sleutel van de voordeur kwijtgeraakt toen we begravertje (!) speelden.
Ik begroef de sleutel en het vriendinnetje ging zoeken. Jammer dat al het zand goed verspreid lag en we zo onmogelijk de begraafplaats van de sleutel weer terug konden vinden. Hij had het vast gevonden! Het harige monster, en daarom kwam hij deze kant op! En zie ik dat goed?
Het raam staan open, het was een klapraam, het monster was vast groot en...

Een voetganger, mijn moeder zei dat het een voetganger was die voorbij kwam en geen harig monster. Ze had me weer achtergelaten in mijn eigen kamer, de deur weer dicht. Alleen dit keer het raam ook. De co2 hoopte zich op. Wat was een voetganger dan? Waren die misschien minder harig, of juist een stuk groter dan het monster dat ik net voor me zag. Aan zijn stampvoeten te horen was hij gigantisch! Ik kroop verder het dekbed in en hoopte dat hij me niet zou opeten.

Pas maanden later zou ik er achter komen dat de "voetganger" in wezen onze overbuurvrouw was die met hakschoenen door onze straat liep. Aan beiden kanten staan huizen, vandaar de holle echo. Had ik maar eerder het lef gehad om uit het raam te kijken naar deze verschijning. Had mijn moeder maar wandelaartje gezegd in plaats van voetganger.

Zo had ik ook weer mijn jeugdtwijfels toen ik op 12 jarige leeftijd van mijn ouders de film 'Basketball Diaries' mocht kijken. Ik keek tegen Leonardo DiCaprio op, hij was immers de arme sloeber die het tegen de rijke stinkerd opnam in Titanic en bijna realistisch tragisch verzoop in een groot opname-studio bassin. De film werd thuis op videoband opgenomen toen deze op tv verscheen, zodat ik hem zo vaak als ik wilde terug kon kijken.

Wat ik aan Basketball Diaries heb overgehouden waren zwarte basketballschoenen. (Soort allstars maar dan waarschijnlijk de scapinovariant) Ik moest ze echt hebben aangezien de film toch echt wel om die schoenen draaide voor mijn gevoel. Kom op, Basketball Diaries, waar zou die anders over moeten gaan?
Basketball, de bijbehorende schoenen en een dagboek! Eitje.

En nu ik op 22jarige leeftijd deze film heb gekocht, de Engelse versie rated 18+ wegens geweld, drugs en sex vraag ik me toch af waarom ik zo'n aanzien wilde creëren met mijn basketballschoenen Net-als-die-van-in-de-film terwijl de hele film overspoeld is door drugsverslaafden, cocaïne, heroïne, alcohol, een crackhoer en Leonardo zwaar aan het trippen door de afkickverschijnselen bij een neger thuis in een bankstel.

Zou ik in mijn onderbewustzijn de film hebben gefilterd en hebben aangepast aan mijn leeftijd?

Bekijk alle logs van Leura