De dag erna zou ik écht mijn kapotte koplamp laten maken. Ik reed op een onverlichte weg. Uit het niets verscheen een bliksemflits. Op mijn dak klonk het geluid van een vallende dode vogel. Al weet ik niet hoe een vallende dode vogel klinkt. De strepen op de weg leken verdwenen en de greppel was ineens dichterbij dan ooit. Ik zag niets. Mijn andere koplamp scheen ook niet meer.

“Mevrouw van de ANWB, ik sta hier zonder koplampen, ik had er eerst nog één, maar toen ik een bliksemflits zag en het geluid van een dode vogel op mijn dak hoorde, deed de ander het ook niet meer.” “Komen wegenwacht meneren ook voor het vervangen van lampjes?”

Ja, dat deden ze en mijn held kwam al snel. Deze held was één meter zestig groot en stelde zich netjes voor. Ik vertelde mijn spannende verhaal van de bliksemflits en de vallende dode vogel. Hij vroeg me of ik lampjes had. Ik zocht. En zocht. Uiteindelijk vond ik een geheim luikje in mijn kofferbak. “Ik heb nu net een geheim luikje ontdekt en kijk, ik heb lampjes!”, riep ik enthousiast door het vinden van de lampjes én het geheime luikje. Het waren niet de juiste lampjes. Hij had zelf wel één juiste. Ik had twee kapotte koplampen. Na tien minuten zoeken had hij er toch twee.

Het eerste exemplaar zat er al snel in. Het tweede bleek problematisch. Deze zat moeizaam onder allerlei onderdelen verscholen. De accu moest eruit. Allemaal schroefjes rondom mijn auto. Op de grond. Ik vroeg me af of hij zou onthouden waar welk schroefje terug geplaatst moest worden. Zijn kleine lijfje bewoog zich moeiteloos boven mijn motorblok, maar zijn hand bleek te groot voor het vervangen van het tweede lampje. Hij vroeg mijn hulp. Mijn wegenwacht held vroeg mij op hulp? Ik moest een plaat naar achteren trekken, de rand sneed in mijn vingers. Hij kon er bij. “Oh nu valt het beugeltje” zei hij lachend. Ik keek naar beneden. Ja, daar lag “het beugeltje”. Nog een keer proberen. Daar viel het beugeltje weer. Tot zeven keer toe. Mijn handen waren zwart door motorspul en verkrampt door de kou en de rand die inmiddels, voor mijn gevoel, dwars door mijn vingers sneed. Ik zei ongeduldig: “Ik rij morgen wel naar de dealer om het te laten maken.” Daar was hij het niet mee eens, mijn kou en verwondingen konden hem duidelijk niks schelen. Vlijtig ging hij door.

Het bleef mislukken. Hij pakte zijn krik. Mijn auto ging een stuk de lucht in. Een matje. Er lag ineens een matje op de grond en mijn heldje kroop zo onder de auto. Een vreugdekreet en wat gejuich later, kwam hij er met een opgewonden gezicht onder vandaan. “Dit had ik gelijk moeten doen, maar zo leer ik iedere dag wat”, riep hij voldaan. Na vijfenzestig ijskoude minuten deelde ik zijn vrolijke leermoment niet. Hij pakte de accu van de grond. Ik raakte in paniek, al die schroefjes moesten ook terug. Het was zó donker, ik besloot hem toch te vragen: “Weet je nu nog wel waar al die schroefjes zaten?” Ik denk niet dat hij dit leuk vond, want hij zei: “Dit is MIJN werk.” De “bemoei je er niet mee”, riep hij er nog net niet achteraan.

Alles zat na wat zaklampgevecht en schroefgedoe weer op de juiste plek en hij zou de bon maken, maar eerst zijn handen wassen. Ik vroeg me af bij wie hij zou gaan aan bellen. En moest ik dan wachten bij de gele auto? Hij kroop zijn wagen in en ik hoorde water stromen. Ik ging wat dichterbij staan en vroeg: “Wat heb je daar?” Deze vraag beviel hem wel, hij werd ineens zelfverzekerd en nodigde me uit te komen kijken in zijn mega supersonische gele wegenwachtmobiel. En als klap op de vuurpijl waste hij zijn handen nogmaals, om mij te kunnen laten zien hoe dat allemaal werkte in zijn auto. Eerst de zeeppomp, daarna het ingebouwde kraantje. Door dit intermezzo was hij weer de held die hij moest zijn en ik de hulpeloze vrouw. Ik bedankte hem voor het maken van de koplampen en het laten zien van de indrukwekkende zeep en water installatie. Hij deed zijn borst vooruit, maakte zich één meter tweeënzestig, gaf me een snoepje en zei: “Omdat je me zo goed geholpen hebt.”

Bekijk alle logs van Marlease