“Ik word na twee weken zeer onaardig, hysterisch ook en ik ga uiteindelijk slaan, daar hebben ze vaak tóch wat moeite mee.” Dit is eind december mijn meest uitgesproken zin. Dat is aan het einde van ieder jaar eigenlijk mijn meest uitgesproken zin.

De kerstborrels, kerstfeesten, eindejaarsborrels, eindejaarsdiners, nieuwjaarsborrels en nieuwjaarsrecepties zijn de boosdoeners. De feesten en borrels zelf niet natuurlijk, maar wel de aanwezigen op deze “feestelijke” aangelegenheden. Op één of andere manier vinden mensen het aan het eind van het jaar nodig, om nog eens extra te benadrukken hoe bijzonder ze het vinden dat ik alleen ben.

Het begint vaak al als ik mijn entree maak. “Ah, leuk, daar ben je, waar is jouw man?” Als ik daarop antwoord dat mijn man helemaal niet komt, omdat deze niet bestaat, begint het interview.
“Hoe komt het dat jij geen man hebt?” Dat vind ik altijd een moeilijke vraag. Vooral als ze het kracht bijzetten door te zeggen: “Je bent zo’n leuke meid.” Daar begint de feestelijke middag of avond dan mee. Als inkomertje denk ik. Een vrolijke begroeting als: “Hoi, kon je het makkelijk vinden?” blijft uit. Als antwoord op deze beginvraag krijgen ze dan ook het meest cliché antwoord terug: “Ja, uhh, ik ben die leuke man nog niet tegen gekomen.” Ik kijk er dan precies zo bij als de zin doet vermoeden.

Goed, de eerste vraag is nog te overzien, tot er een ander persoon bijkomt. “Zo, kunnen we nu eindelijk eens zien wie er bij jou hoort?” Zucht, een diepe zucht. Gevolgd door een glimlach en de woorden: “Er hoort niemand bij mij, ik ben alleen.” Als reactie komt de blik. De nerveuze blik. Als deze blik dan ook nog wordt bijgestaan door de briljante zin: “Nou, gelukkig kan dat tegenwoordig allemaal, óók als je de dertig bent gepasseerd.”, is het gedaan met de sfeer. Ik heb dan waarschijnlijk nog geen toastje met zalm gezien, of ik ben in gedachten al bij mijn eigen voordeur.

Ik vraag meestal braaf naar hoe het allemaal gaat met iedereen en weet al snel hoe lang de meesten getrouwd zijn, hoeveel kinderen er gemiddeld per huishouden rondlopen en luister geïnteresseerd naar de net-nieuw-gekochte-huizen verhalen. Vaak wordt men dan enthousiast en dan komen de semi verplichte wedervragen, wat niet hoeft. Sterker nog, wat niet moet, want: “Hé, maar als jij al zo lang alleen bent hè….wíl jij dan geen vriend ofzo?” is echt “not done”. Mijn ene wenkbrauw trekt dan automatisch omhoog en uit mijn mond komt een niet tegen te houden diepe zucht. Inclusief hard klinkend diep zuchtgeluid. In gedachten laat ik deze vraag nog eens mijn verschillende hersendelen passeren. “Wil jij dan geen vriend?” Ik laat deze vraag vrijwel altijd onbeantwoord. Het nieuwe jaar nog in moeten gaan, of net in gegaan zijn, met discussies over een partnerwens, is namelijk niet heel erg “slingers en ballonnen”.

Ook ouders hebben het niet makkelijk. Wanneer mijn moeder ergens iets over mij vertelt en ter sprake komt dat ik man-loos ben, wordt dit altijd beantwoord met de volgende vraag: “Oh, maar hoe oud is ze dan?” Ik vraag haar maar nooit wat de reacties van deze mensen zijn wanneer zij zegt dat haar dochter tweeëndertig jaar is. Ik heb het al lastig genoeg met mijn eigen eindejaar problematiek. Daarom heb ik de ultieme reactie gevonden op vragen gelijk aan “Heb jij geen vriend?”, “Wil jij geen vriend?”, “Waarom ben jij nog alleen?”. Ik zeg dan met een serieus gezicht en ernstige ondertoon: “Ik word na twee weken zeer onaardig, hysterisch ook en ik ga uiteindelijk slaan, daar hebben ze vaak tóch wat moeite mee.”

Dit antwoord zorgt voor verwarring op gezichten, problemen in de communicatie en ongemakkelijke situaties, die ik op mijn beurt erg vermakelijk vind.