Hypes zijn tegenwoordig een hype. Er hoeft maar iets kleins leuk of grappig te zijn (ik noem een Achmed the Dead Terrorist, de Crazy Frog, Goejemoggel of het Meisje met de Prei) en er wordt een complete gekte ontketend met ringtones, internet-avatars, merchandise en de hele mikmak. Ook zijn er de wat langer lopende hypes. Die lijken zo'n beetje allemaal gebaseerd op tekenfilms. Het schoolvoorbeeld is natuurlijk Pokémon en de Pokémonkaarten. Ik ben er net even te oud voor om daar nog aan meegedaan te hebben, en ik snap geen snars van dat geruil met die kaarten of wat al die vreemde wezens voor krachten hebben. Dat wil ik vooral ook zo houden, dus iedere fanatieke tienjarige die diepgaande pokémondiscussies met me probeert aan te gaan, zal het moeten doen met een zogenaamd instemmend oooh en aaaah.

Overigens heb ik mij net door Wikipedia laten leren, dat iets pas een hype is als er bovenmatige media-aandacht aan te pas komt. Als iets zonder die media-aandacht populair wordt, dan heet dat een rage. Hypes zijn dus bij uitstek een verschijnsel van de tijd na de internetrevolutie (die zich zo rond mijn 15e levensjaar voltrok). Alles waar ik mij voor die tijd ongenadig door heb laten meeslepen, was dus een rage. Ha fijn, dat is dus een tikkeltje nostalgisch en daardoor klinkt het al een stuk minder als hersenloze massaconsumptie. Of is het gewoon mijn leeftijd die me zo rigide maakt als het op de huidige hypes aankomt?

Wat rages betreft herinner ik me nog de flippo's en de tamagotchi. In beide gevallen was ik de ragegevoelige leeftijdsbovengrens inmiddels gepasseerd, maar dat gold niet voor mijn jongere broertje. Dus at ik trouw chips en doneerde de vrolijke plastic Looney Tunes-schijfjes aan hem. De rages die ik me uit mijn eigen tijd herinner, zijn er vooral die samenhangen met de opkomst van een bepaalde muziekstijl. Aan het begin van de middelbare schooltijd was daar gabber, en het Backstreet Boys-tijdperk in de boybandgekte. Dat laatste was een tijdje daarvoor begonnen met Take That. Ik herinner me nog vaag dat Mark Owen zich regelmatig kwalificeerde voor 'moppie van de week' in de Tina, maar ik was te jong om er echt van onder de indruk te zijn. Anders was dat met de opkomst van de house.

We zaten in groep zeven en acht, mochten bijna naar de middelbare school, en voelden ons dus al een hele held. Kinderfeestjes waren nog okee, mits voorzien van de nodige actie of een cheesy comedyfilm a la Beethoven (niet te verwarren met de componist). Maar terwijl hip Amsterdam met niet minder dan de Roxy genoegen nam, hielden de stoerste jongens van de klas fuiven, in dorpsgarages die voor de gelegenheid waren aangekleed met discolichten en -ballen. Vuilniszakken, of als je echt de stoerste was legercamouflage tegen de muur en housen maar! We hadden de houseklok horen luiden, maar waren te jong om ons af te vragen waar de klepel hing. Hoe aandoenlijk is dit, als ik er op terug kijk?

Onze kinderhanden waren gevuld met deze omgebouwde tuinschuurfeesten, en we gingen uit ons dak op nummers als Pullover van Speedy J, No limits van 2Unlimited, James Brown is Dead van L.A. Style en de Rode Schoentjes van Booming Support. Er hoorde een speciaal dansje bij waarbij je wild met je armen voor je lichaam zwaaide en dat wij housen noemde. Ondanks dat we het nog niet van YouTube hadden kunnen leren, waren een aantal jongens uit onze klas heuse experts. Ik werd dan ook keihard uitgelachen toen ik in mijn aangepaste versie mijn handen boven mijn hoofd bewoog in plaats van voor mijn lichaam: zó moest het niet!

En een rage is geen rage zonder de bijbehorende felgekleurde parafernalia. Zo hadden wij binnen de kortste keren een veter met plastic fopspenen in alle kleuren van de regenboog om onze nek hangen, die we housetutten noemden (zie afbeelding boven). Later werd de collectie uitgebreid met allerhande andere baby-artikelen in kleurig plastic. De eerder genoemde experts in het housen onderstreepten hun house-heid met wijde pyjama-achtige broeken met fluoriserende prints: de housebroeken.

Maar aan elke rage komt een eind, en hoewel de volwassen interpretatie van house nog steeds floreert heeft het housen op kinderfeestjes plaats moeten ruimen voor (zo stel ik mij voor) jumpen. Take that en de Backstreet Boys zijn aan de kant geschoven voor Tokio Hotel. Maar waar zijn de onverwoestbare overgeproduceerde housetutten gebleven? Het was verdomd moeilijk te googelen, maar uiteindelijk heb ik het raadsel opgelost. Lichtblauwe en lichtroze exemplaren worden tegenwoordig als herinnering meegegeven aan de kraamvisite. En de gewaagdere kleuren? Die blijken een tweede leven te hebben gekregen als speelgoed voor je geliefde papegaai:

Na dit diepe graven in mijn herinneringen ben ik erg benieuwd: door welke rages hebben jullie je in je prille jeugd laten meeslepen?

Bekijk alle logs van Fizgig