Met een grote grijns en zelfs iets van vlinders in mijn buik begin ik te schrijven. Ik heb geen idee waar het heen gaat dus ik laat het er gewoon uitvloeien. Ik lees het wel terug en dan zien we wel wat we ermee gaan doen. Ja, we. Mijn muze en ik. Mijn muze heeft tijdens de laatste verhalen de bewegingen van mijn vingers bepaald.

Volgens een overlevering schonken de muzen ons de zeventonige toonschaal, die een weerspiegeling was van de harmonie der sferen.

Mijn muze heeft me de afgelopen tijd geïnspireerd. Maar harmonieus was het niet. Het werd een reis terug in de tijd. Langs de mooie en de minder mooie gelegenheden. Mijn muze liet me de confrontatie aangaan. Liet me diep in mezelf kijken en liet het me opschrijven. Opschrijven,teruglezen, teruglezen en teruglezen. Net zo vaak tot ik niet meer wilde schrappen, tot ik het terug kon lezen zonder mijn blik halverwege weg te draaien, tot ik mezelf kon lezen!

Nu ligt er een manuscript met de titel “Dit ben ik” en de ondertitel “daar heb je het maar mee te doen.” Ik ben uitgeput maar ik voel me vrij en opgelucht.

Lieve muze, mooie jij, bijzondere jij! Ik wens je alle geluk van de hele wereld toe! Dat verdien je. Jij onbewuste en onverwachte inspiratiebron. Je hebt mijn hart verwarmd en ja, je hebt inderdaad het gereedschap gegeven om beschadigingen zo goed mogelijk te kunnen repareren.

En weet je, mijn lieve muze, wat ik nu ik wil? Ik wil dansen, ja laten we dat gaan doen vanavond. Dansen, buiten in het maanlicht. Uren lang ronddraaien en voelen en leven. Sterren plukken totdat ze vervagen. Totdat de zon het overneemt. Of nee beter nog, vannacht mag eeuwig duren. Vannacht maken we geschiedenis. Vannacht zijn we Tristan en Isolde, Romeo en Julia. Vannacht worden we niet geteisterd door onze ervaringen in de liefde. Vannacht zijn wij de enige twee zielen waar het om gaat. Vannacht vluchten we voor de realiteit die ons in de weg zit. De koude lucht zal zich branden aan onze passie.

Met blote voeten in de sneeuw, kom ga mee en voel. Het contrast. Het contrast van binnen en buiten. Ik ben bij je en ik garandeer je dat de kou het nooit kan winnen. We zullen nooit meer kou voelen als we gaan vannacht.

Kom ga je mee? Ssst, stil eens, hoor je de muziek? Ons feest is begonnen. We moeten gaan. Wij zijn de eregasten, wij en de elementen. Verder heb ik niemand uitgenodigd. Niemand zit ons in de weg. We kunnen doen wat we willen. We kunnen de vrijheid vieren.

Oké, misschien komen er wat reeën, ze kunnen ons verwondering leren. Misschien wat eekhoorntjes, ze kunnen ons leren klimmen en misschien nog wat vogels maar ze kunnen ons leren vliegen. Het zijn welkome gasten. Ik wil graag opnieuw leren verwonderen. Ik wil graag weer leren ongekende hoogtes te bereiken.
Misschien gaat het regenen en wordt alles helder, misschien gaat het waaien en wordt alles schoon. Maar misschien, misschien merken we wel niets van dat alles. Misschien hebben we genoeg aan elkaar. Ik wil de nacht beleven, met jou, hoe donker hij ook is.

Kom, ik wil dat je het gaat voelen, je verdient niets minder en ik ook niet. Sluit je ogen en geef je over, vertrouw me. Dit is het minste wat ik voor je terug kan doen, mijn lieve muze.