Na 3 jaar noeste arbeid op school ben je dan eindelijk afgestudeerd en word je ingeleerd door een 50plusser die al jaren ervaring heeft in de nobele kunst 'Kraamzorg verlenen'.
Nu ruim 2,5 jaar verder dop ik mijn eigen boontjes in het professioneel babybillen wassen. De planning geeft mij een belletje met de gegevens van het gezin, de bijzonderheden en of de verloskundige nog iets heeft gezegd. Wij zijn namelijk ook aanwezig bij de bevalling. Het witte pak ligt klaar en als superman race ik naar mijn bolide, stel heel stoer mijn navigatie in op het juiste adres (want ga 's nachts maar eens een boerderij zoeken in een vreemd dorp op een onverlichte weg) en ben op weg om een heldendaad te verrichten.

Even later sta ik met de kussenstrepen nog op mijn wang naast het kraambed koude washandjes aan te geven of vul een kruikje voor de baby die onderweg is.

Vroeger ging dat heel anders, mijn opa heeft zo nog op zijn fiets (!) de kraamverzorgster op moeten halen die dan meefietste naar het huis. Ik moet er niet aan denken, lig je net lekker te slapen staat er zo'n papa met de zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd te roepen dat zijn vrouw in baringsnood zit een klein halfuurtje verderop.

Afijn, als de baby er is komt mijn taak aan bod en mag ik helpen de baby aan de borst te krijgen. Als dat gelukt is mogen de kleertjes aan, eventueel een lekker kruikje in het babybedje en mag jij de ouders uitleggen hoe ze voor hun kleine spruit mogen zorgen. Daar is struikelpunt nummer 1; ik als 22 jarige de ouders vertellen waar ze op moeten letten bij hun kind. Je moet je dus steeds bewijzen als jonge kraamverzorgster die net in een gezin terecht komt. Gelukkig is dit nog altijd zonder problemen verlopen. Verder hou je moeder en kind in de gaten en de temperatuur (want bij een te hoge of te lage temperatuur kan er een infectie zijn en is het aan jou om de verloskundige op tijd in te schakelen.) Ik hou in de gaten of het kindje voldoende poept en plast, of het tevreden is na de voeding en ga zo maar door. Als moeder vol goede moed al snel uit bed wil en vervolgens lijkbleek aan tafel zit zal ik vragen of ze zich wel goed voelt en of het niet verstandig is om eventjes terug naar bed te gaan.

Daarnaast houd ik me bezig met de maaltijden, een stukje fruit op zijn tijd en eventueel andere kinderen in het gezin. En dan komt het huishouden.
De was moet bijgehouden worden, de badkamer en toilet, het bed verschonen en een keertje stofzuigen of dweilen. Als er bezoek komt bied ik ze wat te drinken en een beschuitje aan. Het is een geweldig beroep. Overdag een soort moedertje zijn die er mede voor gezorgd heeft dat het kindje goed aan de borst drinkt. En 's nachts lekker slapen zonder eruit te hoeven voor een huilend baby'tje! Ik ga dan ook nooit naar mijn werk, ik ga naar 'mijn gezinnetje' en ik verlaat mijn gezinnetje ook niet voor ik zeker weet dat alles goed gaat en dat de mensen de nacht door kunnen.
Daarbij heb ik meestal een gezin met meerdere kinderen die 's ochtends vroeg enthousiast roepen dat ze de zuster alweer aan horen komen. Zo sta ik ook regelmatig te schilderen of ga ik met mijn witte pak mee naar de speeltuin of brood voeren aan de eendjes/geitjes.
En helaas ook diezelfde kinderen (en soms ook emotionele moeders onder invloed van hormonen) die op je laatste dag huilend staan te zwaaien als je weer weg gaat. Ik heb inmiddels ook 2 volle plakboeken met geboortekaartjes en tekeningen van de broertjes en zusjes.
Ik blijf me er dan ook steeds over verwonderen als mensen aan mij vragen "Maar eh, ben jij dan niet gewoon poetshulp?"
Ik zeg lekker niks, dadelijk wil iedereen kraamverzorgende worden!

Bekijk alle logs van Leura