Shit! Je bent weer langs geweest vannacht. Terwijl ik dacht, nee zeker wist dat het over en uit was. Dat ik niets meer voor je voelde. Dat ik doorkon. Maar nee, daar was je ineens weer en beter dan ooit. Liever dan ooit. Adembenemender dan dat ik me kon herinneren.

Shit shit shit.

Heerlijk! Spannend! Broeierig! Ook al gebeurde er niets, zelfs de geringste aanraking was genoeg om mijn maag in elkaar te laten krimpen. Het kippenvel rolde over mijn huid bij het bewegen van de lucht wanneer je langs me heen boog om je glas te pakken.

Je was grappig, lief en voorkomend. We hadden het geweldig net als vroeger maar dan beter. We hebben gelachen en gepraat en gezwegen. We hebben warmte bij elkaar gevonden en bevestiging. We besloten om ervoor te gaan en deze keer echt! We bespraken de toekomst, onze toekomst. Ik geloofde je, ik geloofde mezelf en ik geloofde ons. We dronken wijn. Leunden tegen elkaar aan. Verklaarden elkaar de liefde, de eeuwige trouw.

Je was zo echt, zo mooi en zo oprecht. Kortom je was vannacht zo alles wat een droomman moet zijn. En dat was precies waar jij je weer begaf vannacht. In mijn droom. Die zalige droom vol warmte en passie die je alleen in films ziet.

Ik werd wakker. De gloeiende afdruk van je lippen nog in mijn nek. De cadans van je ademhaling nog in mijn oren. Mijn ogen schoten open en ik keek om me heen.
Pats! Weg!
Krampachtig nestelde ik me nog een keer in mijn dekens en deed mijn ogen dicht. Tevergeefs. Ik kreeg geen grip meer op je. In de verte zag ik je wegslenteren. Ik probeerde achter je aan te rennen. Ik riep je, schreeuwde mijn longen uit mijn lijf maar mijn wanhoop leek je alleen maar aan te sporen. Je maakte de afstand tussen ons steeds groter. Je draaide je niet eens om.

De dag erna had ik het bekende gevoel van verlatenheid, van verlies en onmacht.
’s Avonds in bed probeerde ik de nacht van gisteren weer voor mijn geest te halen. Ik probeerde je weer te ontmoeten, te voelen, je tastbaar te maken. Maar je bleef onbereikbaar en God weet voor hoe lang deze keer.

Ik moet nu wachten tot jij je weer aandient. Onverwacht en waarschijnlijk op het moment dat ik je heb losgelaten, dat ik denk dat ik je kwijt ben en uit mijn systeem heb. Dan kom je weer terug. Dat was toen al zo. Vreselijk onberekenbaar. Ik was voortdurend op mijn hoede maar nooit voldoende. Altijd wist je me te verrassen. Me te boeien en naar de strot te grijpen. Me van je af te duwen, weg te lopen en me als een magneet weer aan je te binden. Totdat ik er niet meer tegen kon, eraan onderdoor ging. Met alle kracht die ik in me had en met alle moed die ik op kon brengen heb ik er toen een punt achter gezet. Want je zoog me leeg. Je kostte me al mijn energie.

Ik dacht dat ik je uiteindelijk ook echt gedelete had.

Maar toch duik je steeds weer op
Waarom blijf je terug komen, waarom blijf je me treiteren en waarom en nog steeds altijd onverwacht? Waarom zie ik je niet aankomen en kan ik je niet loslaten, definitief. Waarom beleef ik je in mijn dromen, voel ik je en ken ik je beter dan dat het ooit in het echt was? Laat me alsjeblieft met rust. Ik ben gelukkig, ik ben tevreden maar bovenal ik kan je niet gebruiken. Je verstoort alles! Laat Me Met Rust! Wegwezen!

Bekijk alle logs van ingrid