Sinds het internet bestaat, zijn de gewone contactadvertenties uit de krant verdwenen. Tot afgelopen zaterdag. Toen stond er een paginagrote advertentie van een datingsite in mijn regionale dagblad met een greep uit alle oproepen voor leuke mannen en vrouwen. Het lijkt wel of iedereen houdt van slenteren over de heide en door duinen, een goed glas wijn, theater, museum en boeken. Een jongen was heel eerlijk over zijn vrije tijd, want hij houdt van tv kijken en computeren. Misschien was dat wel de meest eerlijke advertentie.

Maar wat me het meest opvalt aan contactadvertenties is dat iedereen zoekt naar iemand die spontaan is. Nu weet ik mezelf ook geen raad met verlegen mensen die geen woord durven uit te brengen, maar spontáán, wat is dat? Ik vind sommige mensen te spontaan namelijk. Die willen grappig zijn en slaan de plank flink mis. Ze kennen hun plek niet in nieuw gezelschap en moeten zichzelf haast overschreeuwen. Of iemand begint tegen jou een praatje over de files, de kredietcrisis of het nieuwe rookbeleid en vraagt je indirect om hem gelijk te geven.

Spontaniteit is eigenlijk een verschrikking. Sommige mensen staan spontaan voor je deur als je House wilt kijken. Of ze bellen spontaan als je zit te eten. Verkoopsters in kledingwinkels groeten je spontaan alsof je hun beste vriendin bent, ik word daar heel erg paranoïde van trouwens. Een goede vriendin van mij gaat emigreren omdat ze Nederland niet spontaan genoeg vindt. Omdat je hier altijd agenda’s naast elkaar moet leggen om iets af te spreken. Maar ik vind de agenda een zegen. Ook al houdt dat in dat ik begin november afspreek met vriendinnen om halverwege januari naar de sauna te gaan. Als ik me verheug op een lang weekend niks, dan moet iemand dat niet komen verstieren met zijn leuke spontane plannen.

En als ik dan wel een afspraak heb met iemand bij mij thuis, dan moet die niet achterom door de bijkeuken binnenkomen. Ik heb een schitterende voordeur met een bel als een klinkende klok. En dan kom ik op mijn slofjes en haal alle schuiven en kettinkjes open en dan ben ik wél spontaan, met mijn Griekse runderstoofmaaltijd en chocolademousse. Het is trouwens in de cultuur van de Eskimo’s heel onbeleefd om mensen buiten te laten staan, gewoon omdat iemand kan doodvriezen. Maar gezien het broeikaseffect, kan ik spontane gasten lekker buiten laten staan.

En dan vraag ik me af, als iemand een contactadvertentie plaatst, waarom is die dan niet spontaan iemand tegengekomen toen die spontaan had besloten om te gaan reizen door Thailand, of zingen bij een popkoor? Als je nou single bent en je treft bij de single-maaltijden bij de Albert Heijn een ontzettend leuke man, biedt hem dan aan om te koken!

Het woord spontaan is aan inflatie onderhevig. En dat zit zo. Echte spontaniteit komt recht uit het hart en is daarmee dus oprecht. Maar gevolg is dat spontaniteit ook sociaal wenselijk wordt. Spontaan zijn wordt een must. Maar als iedereen spontaan is, hoe onderscheid je je dan nog? Door terughoudendheid. Laat je niks wijsmaken over spontaniteit. Je mag het wel acteren, maar weet: stille wateren hebben diepe gronden.