Op verjaardagen laten mensen zich vaak van hun slechtste kant zien. Foute moppen over domme blondjes, intolerantie tegenover allochtonen en ergernis aan politiek. Men gebruikt ook van die Telegraaf-argumenten. De schuld ligt vaak bij een ander en men is hypocriet als de pest. Degene die haar mond vol heeft over beschaving, doet zelf uit de hoogte tegen mensen die lager op de maatschappelijke ladder staan. De belastingontduiker klaagt het meest over de overheid. Lekker makkelijk. En dan praat iedereen ook alsof ze verstand van zaken hebben. Iemand die op een verjaardag openlijk voor zijn twijfels uitkomt of een nuance aanbrengt, wordt al gauw overschreeuwd door extremiteiten en sterke verhalen. De huiskamer is de meest beroerde plek om een maatschappelijk debat aan te gaan. Dan maar liever mutsen over persoonlijke zaken onder het genot van een kaasblokje met een zilveruitje.

Ik gniffel om de krenterige baas van mijn buurvrouw die zijn aandelen Fortis zag verdampen. Maar als ik mijn gezicht weer in de plooi heb, constateer ik dat iedereen opeens verstand van de economie heeft. Met een diepe frons hoor ik verhalen over autofabrieken die stilliggen, hypotheek-adviseurs die ontslagen gaan worden, drugsklinieken en bordelen die uit hun voegen barsten door toeloop van gestreste financials. En ik kan het best volgen, maar sommige dingen snap ik weer niet. Als ik mijn kaasblokje weer achter de kiezen heb, begin ik allemaal vragen te stellen. Hoe kun je mensen zonder baan of opleiding een hypotheek verstrekken? Hoe kun je leningen afsluiten die uiteindelijk 4 keer zoveel kosten? Hoe kan een bedrijf vele miljoenen waard zijn terwijl het jaarlijks een nettowinst heeft van 1 miljoen? Ik ben eigenlijk vrij simpel. Geld is wat je op je rekening hebt staan. Ik geef geld uit dat ik heb, niet wat ik in de toekomst misschien heb. En wat je verdient als bedrijf is de som van alle door jou verstuurde facturen.

Maar als je ouder en wijzer wordt, leer je natuurlijk dat alles samenhangt. Dat leerde ik al op school met Keynes. Belastinginkomsten zijn afhankelijk van hoe de economie draait. En aan de andere kant kan de economie weer baat hebben bij de investeringen die daarmee worden gedaan. Met mijn ziektekostenpremie wordt weer zorg betaald. En daarom beginnen steeds meer mensen te klagen over hoe het besteed wordt. Moeten we meebetalen aan kosten voor hart- en vaatziekten en diabetes die veroorzaakt worden door roken en vet eten? Moeten we het goedvinden dat de kosten voor de Betuwelijn, de nieuwe metrolijn of de JSF boven de begroting uitkomen? Ik hoorde dat de kostprijs voor een pakje sigaretten 50 cent is. De rest is belasting. Is dat erg?

Ik kan mijn nuances en twijfels over dit soort onderwerpen niet op verjaardagen kwijt. Het enige wat ik kan doen is simpel denken en creatieve oplossingen aandragen. Nu wij per persoon voor 1000 euro eigenaar zijn van Fortis, concludeer ik dat Wouter Bos voor ons iets heeft voorgeschoten. Over een paar jaar kan hij die schuld inlossen door onze aandelen weer te verkopen op de beurs. Als de bank alsnog failliet gaat, heeft Wouter een vordering op elke burger. En daar ga ik me voor indekken. Met elk pakje sigaretten dat ik rook, wordt die schuld 3,50 euro minder. Dus over een kleine twee jaar ben ik verlost van mijn verplichtingen. Gaat Fortis failliet, dan heb ik mijn schuld al betaald. Wordt mijn aandeel van 1000 euro weer succesvol verkocht, dan kan ik cashen bij de belastingdienst.

Wouter, als roker sta ik nu in de kou. Maar als ik er een opsteek, denk ik aan jou!

Bekijk alle logs van Kirin