Soms, als ik dan alleen in het donker zit, komt er een beetje gal omhoog in mijn mond als ik aan jou denk. Zeer waarschijnlijk zit jij ook ergens, nog waarschijnlijker met een ander meisje. Nu fluister je haar lieve en zoete woorden in haar oor, nu streel je met je slanke pianovingers door haar haar, nu vertel je haar dat zij de mooiste, knapste, leukste en grappigste is die je ooit hebt ontmoet.

Ik haat haar.

Simpelweg omdat zij nog niet weet hoe het voelt om jou te verliezen, maar ik weet dat wel. Zij beseft zich waarschijnlijk nog niet compleet hoe waanzinnig geweldig het is om te zien hoe jij de slaap uit je ogen wrijft om je vervolgens slaapdronken om te draaien en wat te declameren uit een van je lievelingsboeken. Zij weet nog niet wat het is om je hart letterlijk te voelen bloeden en je adem te voelen stokken elke keer als je je beseft dat je weer alleen bent.

Ik haat haar.

Misschien slapen jullie nu. Jij met je vuisten gebald, omdat je zelfs in je slaap een strijd levert. Ik vraag me af of ze dat al van je weet. Weet ze wel al hoe jij je thee het liefst drinkt? Of vergeef je haar alles omdat ze nieuw is, sprankelend, onontdekt en nog te vormen?

Ik haat jou.

Omdat zij het wel mag proberen en ik niet meer. Ik haat je omdat je er veel moeite voor hebt moeten doen -jarenlang!- eer ik je schoorvoetend mijn hart schonk. Och, je hebt mijn hoofd en mijn hart op hol gebracht, met je steelse blikken, mooie woorden en achteloze handgebaren. Je schreef me liefdesbrieven, gedichten en ontboezemingen. Alles wat ik ooit had gezocht, vond ik in jou, zonder dat je ook maar iets terug verlangde. Althans, dat zei je destijds. Je wist dat mijn liefde broos en gekneusd was, maar je vond het prachtig dat ik elke dag opnieuw meer van je durfde te houden.

Ik haat jou.
Mezelf haat ik nog het meest, omdat ik liever niet van je gehouden had, dan te moeten ervaren hoe het is om ogenschijnlijk ware liefde kwijt te raken.