Ze krijgen een behoorlijk bedrag per uur, bonussen als ze veel donateurs binnenhalen, en een stoomcursus gevatte oneliners en snedige repliek voor beginners. Je vindt ze midden op straat in je lokale winkelcentrum, en als je ze daar nog wist te ontwijken dan komen ze gewoon bij je aan de deur. Ik heb het over de alom geliefde fundraisers. Ze zijn me al jaren een doorn in het oog.

Laten we één ding even duidelijk voorop stellen: Ik heb niks tegen goede doelen an sich. Ik weet dat er veel aan de strijkstok blijft hangen van dikbetaalde managers en corrupte overheden, maar zou dat niet gebeuren dan is het hele idee om een minder bemazzelde medemens georganiseerd te ondersteunen best wel lief en goedhartig.

Die betaalde wervers zullen ook wel lucratief zijn, want het gemiddelde mens zit in zijn vrije tijd echt niet actief het internet af te speuren naar goede doelen om te steunen. Als je ze direct aanspreekt, is de kans heel wat groter dat je er een paar zo ver krijgt om een krabbeltje te zetten à vijf euro per maand. Reclamespotjes kosten ook niet niks en hebben waarschijnlijk minder rendement (want: meer eigen energie gevraagd van de potentiële gulle gever).

Het is de manier waarop ze te werk gaan die me het ergst tegenstaat. Ze staan in een groepje, omsingelen je, en als je ook maar een krimp toegeeft, beginnen ze lustig met hun oneliners je geweten te bewerken. Mijn hoogtepunt tot een paar uur geleden was dan ook, na een lang betoog over belangrijke mensenrechten:

“Nu wil ik graag van u weten of u daar waarde aan hecht, en ons dus wil steunen met een vaste bijdrage per maand”

Mijn steevaste antwoord op dit soort gewetensvragen is altijd eerlijk: Ja ik vind het goed en belangrijk, maar er zijn wel meer zaken goed en belangrijk, en ik kan niet iedereen steunen, dus ik zal er over nadenken en weet de website te vinden. Ik hou niet van liegen dus ik ga niet verzinnen dat ik al donateur ben of dat ik ineens toch haast heb.

Bovendien voel ik me ook vooral zo opgelicht. Vroeger verkeerde ik in de illusie dat die sympathieke lui in de rode greenpeace-jacks de minder gewelddadige milieuactivisten waren die op hun vrije zaterdagmiddag gratis en voor niks mensen warm probeerden te krijgen voor hun idealen. Tot ik de advertenties begon te zien waarin ook het uurloon van de toekomstige fundraiser niet onder stoelen of banken werd gestoken. Sindsdien sta ik voornamelijk nog open voor eenmalige bijdragen en de heerlijk anonieme collectebus.

Zojuist stond er weer eens eentje aan mijn deur. Lief gezichtje, jaartje of twintig. Een overduidelijk uit het hoofd geleerd verhaal vol ingewikkelde woorden, slim vooruitlopend op antwoorden over de veelheid aan goede doelen en de zwarte gaten waarin het geld bij andere stichtingen in verdwijnt, en eindigend op: “Ik neem aan dat u hier ook wel een bijdrage aan gaat leveren?” Enigszins verbaasd over deze brutaliteit stamel ik dat ik het wel wat voorbarig van haar vind om dat nu meteen al aan te nemen. Ze valt even stil en zegt dan enigszins van haar stuk gebracht: “Sorry, wat betekent voorbarig?? Ik heb dat woord nog nooit eerder gehoord.”

Kijk, eindelijk eens wat menselijkheid. Ik smelt al een beetje en leg het haar geduldig uit. En dan komt een nog eerlijker antwoord: “Normaal gesproken zei ik altijd ‘ik hoop dat u geld wil geven’, maar we hebben altijd zo’n cursus met collega’s, en toen zeiden ze dat het zo niet goed was en dat ik beter ‘ik neem aan’ kon zeggen”. Ze waren haar alleen even vergeten te melden dat het weggeven van de bedrijfsstrategieën misschien ook niet helemaal tactisch is.

Ik vraag dus maar naar een foldertje. Opnieuw stelt ze me niet teleur: ze werkt vandaag met de map van een collega want ze heeft haar eigen map gisteren in de trein laten liggen, dus geen folders. Maar wel een website gelukkig. En omdat ik me toch wel schuldig voel dat ik dit lieve meisje wat van haar stuk heb gebracht, kun je die vinden als je hier klikt.

Geeft allen gul, zodat dit fonds wellicht in de toekomst wat minder wervers hoeft te betalen!

Bekijk alle logs van Fizgig