Als je moest kiezen, zou je dan liever doof of liever blind zijn? Het is een vraag die moeilijk te beantwoorden is. In beide gevallen moet je veel opgeven. Bijna alles in het dagelijks leven wordt moeilijker. Als je doof bent, kun je geen muziek meer horen. Verschrikkelijk, maar voor mij klinkt het draaglijk. Ondanks dat er maar weinig momenten in je leven zijn waarop het 100% stil is, is het niet moeilijk om je een wereld in te beelden zonder geluid. Maar hoe de wereld ‘eruitziet’ als je blind bent, dat is iets waar de verbeelding moeilijk bij kan.

Gelukkig hoeven velen van ons niet te kiezen, en zijn we gezegend met een goed genoeg stel oren en ogen. Afgelopen zaterdag kreeg ik echter wel de kans om voor even te voelen hoe het is om blind te zijn. Ik werd namelijk meegenomen naar een donker restaurant.

Deze donkere restaurants zijn er inmiddels op verschillende plaatsen in Europa. Het mijne stond in Berlijn, en was met de treffende naam ‘Unsicht-Bar’ getooid. Het is een bijzonder concept: je eet in het pikkedonker. Omdat je niets kunt zien, heb je alleen je smaak, je reuk en je tastzin als kompanen in je culinaire ervaring. Wat het nog bijzonderder maakt, is dat je bediend wordt door blinde obers.

Bij binnenkomst lieten ze ons gelukkig niet meteen in het donker. In de bar kregen we de menu’s voorgelegd, onder het genot van een eerste drankje. We konden kiezen uit zes opties: vegetarisch, vis, rundvlees, lamsvlees, gevogelte of een verrassing. De omschrijving van de gangen waren kleine raadseltjes, dus ook al koos je voor rundvlees of vis, dan wist je nog niet precies wat je op je bord zou krijgen. Ook werd onze ober aan ons voorgesteld. Hij zou ons naar onze tafels leiden en ons door de maaltijd heen loodsen. Als we iets wilden bestellen, naar het toilet moesten, of even terug naar het licht wilden, konden we gewoon zijn naam roepen.

Ik ging voor de verrassing, om het nog spannender te maken en omdat kiezen voor een alleseter als ik ook een hele opgave is. We moesten ons in polonaise opstellen, en werden toen het donker mee ingenomen. En geloof me: donker was het! Het is iets totaal anders dan wanneer je ’s nachts het licht uit knipt. Ook na een halfuur zag je nog geen hand voor je gezicht. Ik had me de ongemakkelijkheid van het eten met bestek en het inschenken van de wijn wel voorgesteld, maar het eerste wat me opviel was dat het geluid om je heen zo overweldigend was. Normaal zou ik een restaurant bestempelen als een plek om rustig uit te gaan, maar dit was een complete kakafonie. Deze werd overigens vooral veroorzaakt door mijn tafelgenoten en mijzelf, omdat we allemaal in lichte paniek raakten en elkaar van iedere ervaring deelgenoot wilden maken. Al voor de eerste gang werd geserveerd, ging er een glas om. Tijdens de voorgerechten ontstond er een grote knoeiboel. We mochten met onze handen eten, maar moesten natuurlijk wel de wijn en het water naar elkaar doorgeven. Servetten (broodnodig in deze omstandigheden) verdwenen naar de buurman. Ingrediënten werden naast het bord teruggevonden. Elkaar een hapje laten proeven was ook een hele toer.

Bij de tweede gang werd het al wat minder onwennig. Om niet weer vieze handen te krijgen besloot ik het erop te wagen met mijn bestek. Daarin slaagde ik na een tijdje wonderwel. Mijn vlees was gelukkig alvast gesneden. Wel had ik regelmatig niets aan mijn vork. Soms dacht ik dat mijn bord leeg was, om vervolgens ineens toch nog ergens een hoekje te vinden met een hele berg eten. Ik ben sowieso wel iemand die van een lekkere textuur kan genieten tijdens het eten, en die ervaring werd nu nog eens versterkt. Vooral mijn paddestoelenrisotto was een waar genot. Ook bij het dessert werden de smaakpapillen weer heerlijk verwend. En toen was het over. Gelukkig, want het donker begon ons allemaal wat te veel te worden. Nog even geduldig wachten tot onze polonaise was opgesteld, en toen werden we weer naar het licht geleid. Auw!

Het was echt een bijzondere ervaring. Mijn diepe respect gaat uit naar de obers, want we werden voortreffelijk bediend terwijl we tegelijkertijd door ervaring leerden hoeveel moeite het kost om iets alledaags te kunnen doen zonder te kunnen zien. En niet alleen wisten ze feilloos onze borden voor onze neus te zetten, onze glazen in onze handen te geven en onze fouten te compenseren, ook slaagden ze erin om dit alles te doen met een voelbare glimlach. Ik ben zelden hartelijker ontvangen.

Het is niet iets om iedere week te doen, maar het is wel iets dat in mijn ogen iedereen eens gedaan zou moeten hebben. En je hoeft er niet voor naar het buitenland, want het kan sinds kort ook gewoon in Amsterdam!

Bekijk alle logs van Fizgig