Ik ben van de My First Sony generatie. Kenmerkend voor deze generatie is dat we vroeger een felgekleurde plastic walkman als eerste gadget in ons bezit hadden. Bij voorkeur de rood-geel-blauwe genaamd My First Sony. Vergelijk het maar met een Ipod. De echte gadgetlovers hadden daarnaast van hetzelfde merk een soundmixer, een wekkerradio en walkie-talkies. Zij zijn vergelijkbaar met hen die naast een Ipod (touch in hun geval) ook nog een Macbook, een MiniMac en een Iphone hebben.

Een ander kenmerk van mijn generatie is dat velen van ons op deze leeftijd eens zachtjes aan beginnen te klagen over ouderdom. Mij zul je dat niet zo snel niet horen doen. Over mijn leeftijd wordt niet gelogen: ik ben nog lang niet oud. Wat dat betreft ben ik blijven vasthouden aan het Sony-credo: er zijn nog zoveel dingen die ik nog voor de eerste keer moet doen. Zo had ik dan afgelopen weekend mijn eerste vrijgezellenfeest. Regelmatig werden mij daarover verbaasde blikken toegeworpen: gaan er nu al mensen trouwen in jouw vriendenkring? Alsof het wat over mijn houdbaarheidsdatum zegt als ik toevallig huwelijksgezinde vriendinnen heb. En bovendien, het vrijgezellenfeest was hartstikke leuk! Ik had zelf een nogal bezopen Engelse interpretatie van dit soort aangelegenheden, maar het is me alles meegevallen. Daarom hier een klein verslagje. Wie weet hebben jullie er nog wat aan, mocht de eer van het organiseren jullie ooit in handen vallen.

Het eerste e-mailtje van de organisatie was nog wat angstaanjagend: heel clichématig stond een stripper op de planning. Los van dat ik het zelf afgrijselijk vind, zo'n spierbundel in tanga, wist ik al meteen dat de aanstaande bruid er ook absoluut niet van gediend zou zijn. Gelukkig was bijna het gehele gezelschap dat blijkbaar met mij eens, en werd de stripper verruild voor een workshop poker. Maar niet nadat er eerst gezellig op een boot werd geborreld. De bruid was kort daarvoor geblinddoekt van Rotterdam naar Amsterdam vervoerd en kwam enigszins verrast maar vooral nerveus bij ons aan. Een tip voor als je een vergelijkbaar geval op straat ziet lopen: schud haar de hand, vraag haar oprecht geïnteresseerd of ze de Bijlmer (of een vergelijkbaar ghetto in de betreffende stad) kent, en zeg dan droogjes: nou, daar zijn we niet.

De boottocht was mede dankzij het weer een succes, en toen was er dan de workshop poker. We waren ongetwijfeld de laatste in dit land die het nog niet konden, wat eens te meer onderstreept werd door de piepjonge gezichtjes van onze leermeesters. We hebben ons met zijn allen dood gegiebeld, probeerden stuk voor stuk met lief lachen de dealers om te kopen om ons toch vooral goed te helpen, en na drie rondes waren dankzij overdreven hoog inzetten de fiches behoorlijk ongelijkmatig over de tafel verdeeld. Het gat in de hand liet zich bij velen van ons zelfs aan de pokertafel gelden. Iedereen die alles had verloren stortte zich daarna meteen zusterlijk op het helpen van haar buurvrouw. Het was kortom een groot succes.

Na dit festijn haakten de familieleden af en begonnen de eerste tekenen van beschonkenheid zichtbaar te worden. De aanstaande bruid, die aanvankelijk nog weigerde om haar vrijgezellenhoofddeksel op te zetten, sprong nu ongegeneerd bij wildvreemde Japanners op de foto. Tijdens het eten werden herinneringen opgehaald aan de hand van een zelfgeschreven boek met anekdotes en een klein cadeautje van iedereen: een doorzichtige kerstbal met daarin een voorwerpje wat naar die anekdote verwees. Ik kende de bruid al sinds de middelbare school, maar het werd mij met de kerstbal duidelijker dat ze in al die jaren nog geen spat was veranderd. Iedere avond met haar eindigde altijd even ludiek.

Na het eten moest er natuurlijk nog tot in de late uurtjes worden gedanst. Het Feest van Joop (need I say more?) bleek daarvoor de disco bij uitstek: Iedere twintig seconde een nieuwe hit uit de 90s- de wilde jaren van de My First Sony generatie - waarop we met zijn allen euforisch in allerlei nostalgische dansmoves vervielen. Zo hoort een vrijgezellenfeest te zijn. Natuurlijk was er ordinair veel drank. Maar er was vooral warme vriendschap. Nog één keer dat gevoel van vroeger. En daar was het toch allemaal voor bedoeld?

Bekijk alle logs van Fizgig