Je had me ongetwijfeld een voorhoofdskus gegeven, ware het niet dat je me alleen maar opzocht om me te verlaten. Het deed jou ook pijn, lispelde je onoprecht, met je blik strak op de neuzen van je vertrapte allstars en een blonde lok verdwaald op je voorhoofd. Je loog lustig verder door te zeggen dat het niet aan mij lag, maar aan jou. Elke man die ik heb gekend, heeft me verlaten. Het is statistisch gezien onmogelijk dat het telkens aan hen lag en niet aan mij.

Het verschil is deze keer dat ik weet wat ik fout heb gedaan.

Nonchalance.

Gespeelde, keihard geacteerde nonchalance. Daar ik je voorgangers allicht heb afgeschrikt door zonder enige terughoudendheid mijn hart open te gooien, speelde ik nu dat ik het echt niet erg vond dat je met een goed gelukte kloon van mij op stap ging. Ik ben immers ontzettend meegaand en hoef derhalve niet te smeken of je mij op z'n minst wil doen geloven dat ik de enige was die je zag, het middelpunt was van je universum en de reden waarom je elke ochtend opstond. Ik ben niet zo'n meisje die elke dag hoeft te horen dat je echt van me houdt, bloemen gaan toch dood en romantiek is voor dweepzieke types. Gewoon d'r op en d'r overheen, meer heb ik niet nodig.

Bijna Oscarwaardig, mijn acteerprestaties. Positieve aandacht en liefde, dat is mijn brandstof. En dan niet willekeurig, maar van jou. Helaas metselaarsbaas geef jij nu je positieve aandacht en liefde aan andere vrouwen, ik heb voor je afgedaan.

Je wachtte op mijn reactie, al schuifelend met je linkervoet. Je ogen waren ietwat troebel en ik vraag me nog steeds af waarom. Toen de gewraakte woorden over mijn lippen kwamen, keek je alsof ik je met mijn vlakke hand in je gezicht had geslagen, je zusje anaal had verkracht met een kachelpook , je vast had gebonden -nakend- aan het homomonument op de Dam of je vader had verleid op eerste kerstdag. Je keek alsof mijn woorden een onomkeerbaar verwoestend effect op je hadden, en het ondefinieerbare iets wat er tussen ons was, nu voorgoed was verdwenen. Je liep de deur uit en ik schokschouderde.

Terwijl het laatste vleugje van jouw geur door het raam naar buiten waaide, voelde ik opeens het verdriet opzwellen in mijn maag. Als een grote ballon steeg het op, onderwijl steeds groter wordend. De ballon kwam vast te zitten in mijn keel en maakte het slikken onmogelijk. Voor ik het wist lag ik met geschaafde knieën op de grond te huilen. Met lange gieren en halen en échte tranen, zonder te acteren of overdrijven. Van alle woorden in de wereld die ik tegen je had kunnen zeggen, koos ik uitgerekend deze vier en dan ook nog eens in afgezaagd Engels. "Het spijt me. Ik ben niet nonchalant of ongeïnteresseerd, ik ben stapeldolgekverliefd op je en schijtbenauwd dat je m'n hart breekt. Ga alsjeblieft niet weg. Blijf en laat me van je houden." Zoiets. Allicht was je alsnog weggegaan, maar dan had je de waarheid geweten.

Nu ben je vertrokken met een leugen en zal je nooit weten hoe zeer ik je mis. Als ik mijn ogen sluit zie ik je daar staan. Onze eerste avond samen. Ik rende weg en riep iets in de wind. Jij stond daar, haren door de war en je lippen nog getuit. Je stak je handen naar me uit, maar ik kon je niet meer verstaan. Ik hoorde alleen dat je ietwat gejaagd sprak, maar verder normaal. En ik rende zo hard als ik kon. Weg bij jou, weg bij de heftigheid en sindsdien speelde ik dat het allemaal niet heftig was, dat je liefde me helemaal niet overspoelde en dreigde me mee te sleuren naar de open zee. Vanaf dat moment hield ik van je en vanaf dat moment mis ik je.

"Mia, het spijt me, echt. Het ligt ook niet aan jou, het ligt aan mij. Kom meisje, sta daar niet zo te zwijgen, zeg iets."
-"Easy come, easy go."

Bekijk alle logs van Mia