Mij was het niet eens opgevallen, je onopvallende geloer. Helaas voor jou en gelukkig voor mij had A. de opmerkzame het wel door en elke keer als je naar me keek stootte ze me aan. Dat is hoe het begon. Onze ogen vingen elkaar enkele malen en niet eerder was het me opgevallen dat je ogen bijzonder mooi zijn, ook al heb ik er vaak genoeg in gekeken.

Al snel analyseerden we elk woord wat je tegen me zei, want zo zijn vrouwen. Opmerkzame A. en ik in het bijzonder, zaken kapot beredeneren is ons metier. Ik merkte op dat je pianovingers had en vroeg het je. Met een twinkeling in je ogen bevestigde je dat je inderdaad piano speelde en dat je nog op zoek was naar een muze. Mijn reactie kwam helaas niet verder dan "hmpffffgrrrrrrrrhngggg". Toch bleef je flirten, althans, opmerkzame A. en ik hadden besloten dat je interesse in mij, mijn privéleven en werk geflirt was, dus flirtte ik terug, op mijn eigen onbehouwen manier.

Zoals zo vaak, waren mijn flirtpogingen zo kansloos dat ik je alleen maar afschrikte. In plaats van een steelse flirterige blik, zond ik je norse indringende blikken. Als je een grapje maakte lachte ik niet meer, maar keek bedenkelijk je kant uit, haalde m'n schouders op en liep weg. Omdat ik het te druk had met bedenken wat je precies wilde, lukte het me niet om juist te reageren.

Net toen ik helemaal had bedacht wat er gaande was, viel het me op dat het loeren -net als je vrolijke vragen- steeds minder werd. Dus loerde ik naar jou. Dus stelde ik jou vrolijke vragen. Net toen ik eindelijk had besloten dat er inderdaad sprake was van wederzijdse gevoelens en een move wilde maken, drong het pas tot me door dat je me niet meer hoefde, maar nog steeds deed alsof je me leuk vond, omdat ik inmiddels deed alsof ik jou leuk vond.

Helaas was de move inmiddels gemaakt en heb je me afgewezen. Nu ben ik weer alleen en lik ik mijn wonden. Raar. Want ik hoefde je niet eens.

Bekijk alle logs van Mia