The boy in the striped pyjamas. Een pyjamakleurige gestreepte kaft ook nog. En die sticker: soon to be a major movie. Tel dat op bij een paar saaie uren in het vooruitzicht op een vliegveld, en je begrijpt dat het boek snel de mijne was. Ik had nog nooit eerder wat van John Boyne gelezen, maar de tekst op de achterflap klinkt pretentieus: het is beter aan dit boek te beginnen zonder al te veel voorkennis. Er wordt alleen verteld dat je terecht komt in de wereld van een negenjarig jongetje. En dat hij in zijn leven op een zeker moment voor een hek komt te staan. Een hek waarvan de schrijver hoopt dat jij het nooit hoeft te passeren. Dat belooft spanning, dat belooft schokkende ontknopingen. Het boek is niet al te dik en lijkt vlot geschreven. Prima kost dus om de tijd op het vliegveld te laten vliegen.

Ik wil de intenties van de sympathieke schrijver niet verpesten, dus het enige wat ik nog aan info over de inhoud zal loslaten is dat het verhaal begint met een verhuizing naar een andere plek. Natuurlijk is dat niet leuk voor een jongetje van negen. Waar hij heen gaat, bedoelde de schrijver vermoedelijk stukje bij beetje aan de lezer te onthullen, met de nodige opbouw in spanning. Helaas voor hem is hij daar bij mij niet in geslaagd. De drie meest marginale hints (plaats, tijd, beroep van de vader) waren voor mij voldoende om het door te hebben. Een van de critici die voorin het boek wordt geciteerd, schrijft: blijft de lezers steeds een beetje voor, voordat de killer punch wordt uitgedeeld op de laatste bladzijden. Na het net wat te voorspelbare begin hoop ik dus nog op een verrassend slot. Helaas, ook die wens komt niet uit. Ruim voor de laatste pagina's heb ik alweer het vermoeden dat later het juiste blijkt te zijn.

Ondanks deze teleurstellende voorspellendheid, die wellicht voor de minder geroutineerde lezer (of filmkijker) wel meevalt, blijft er nog best genoeg over wat het boek de moeite van het lezen waard maakt. Het is sowieso maar een kleine moeite, vanwege de luchtige vertelstijl van de schrijver (ondanks het immer zware thema). Boyne slaagt er goed in om een geloofwaardig perspectief neer te zetten vanuit een negenjarige jongen. Deze negenjarige beschikt ook over een hartverwarmend ironisch gevoel voor humor. Het verhaal leest heerlijk weg. De personages zijn fijn. Er zijn genoeg ontroerende momenten.

Al met al bevredigende lectuur dus voor tijdens het wachten. Ik ben benieuwd wat de filmmakers ervan weten te maken, vooral voor diegenen die het boek al hebben gelezen.

Bekijk alle logs van Fizgig