Als je wetenschapper bent dan mag je een paar keer per jaar je werk presenteren tijdens een conferentie. Deze zijn soms op exotische plaatsen - en soms niet. Ik kom meestal terecht op conferenties in de laatste categorie (herinner je je nog dat ik in Göteborg was?)

Afgelopen week was ik voor mijn werk in Manchester. En ja, als er één plaats niet exotisch is, dan is het wel Manchester. Voordat ik ging, sloeg ik natuurlijk de Lonely Planet erop na, die ik nog had van mijn kampeervakanties in Engeland. Die schrijft:

Manchester, the uncrowned capital of the north and a city embracing change like few others in Europe.

Nou, dat belooft wat.

Ik vloog van Amsterdam naar Liverpool met Easyjet. Manchester heeft een eigen vliegveld maar daar gaan minder goedkope vluchten heen en Liverpool Airport heeft een directe busverbinding naar Manchester. Mijn hotel (ik had via de conferentie een kamer in de studentenaccommodatie geboekt) bleek op loopafstand van het centraal (Piccadilly) station en had alles wat ik nodig had inclusief een eigen badkamer en draadloos internet in de lobby.

De eerste twee dagen van mijn verblijf zat ik overdag opgesloten in de universiteit. 's Avonds verkende ik met wat nieuw gemaakte vrienden de stad, die in het begin van de week (zondag, maandag, dinsdag) nog niet echt tot leven kwam. Om 23.00 uur sloot de eerste kroeg, om 24.00 uur de tweede en daarna konden we niets meer vinden wat open was. Je zou dus kunnen zeggen dat ik dankzij de Engelse horeca voldoende slaap kreeg tijdens deze conferentieweek.

In tegenstelling tot het uitgaansleven waren de eetmogelijkheden in de stad onbegrensd. De tweede avond togen wij naar Chinatown voor goed Chinees eten. We kwamen terecht in "Red Hot", een vrij trendy restaurant waar voornamelijk Chinezen zaten te eten - een goed teken. En lekker dat het was! Ik ken het Chinese eten in China dus ik weet waar ik over spreek: dit eten was echt goed.

Twee avonden later stonden we in de rij voor EastZeast, het beste Indiase restaurant van Manchester volgens de lokale krant. En ook dit eten bleek geweldig. Vooral van het naanbrood (hangend aan een staande spies op de tafel) kon ik geen genoeg krijgen.

Bij thuiskomst kreeg ik van mijn man de opmerking dat ik bijna alleen over eten had geschreven tijdens mijn verblijf in Manchester - je begrijpt nu waarom.

Maar ik ging ook nog wat van de stad zien, en wel op woensdag, de vrije dag van de conferentie. En ik moet de Lonely Planet gelijk geven: Manchester is een bruisende, moderne stad, die nieuwe en bestaande architectuur heel goed weet te combineren. Vooral de (gratis) musea bleken de moeite waard: Urbis bijvoorbeeld, waar een Manga-tentoonstelling was.

Later in de week kwam ook het nachtleven meer op gang. De stad werd overspoeld voor de Manchester Pride Parade, maar ook buiten de Gay Village waren wat coole uitgaansmogelijkheden. Mijn favoriet was The Deaf Institute, vlak bij de universiteit. Een bar/disco met het gaafste behang dat ik ooit in een kroeg gezien heb, en live muziek.

Bekijk alle logs van Suzan