Eigenlijk kon ze een man alleen maar vergeten door hem te vervangen door een andere man. Niet dat ze niet alleen kon zijn, maar een of ander stofje in haar hersenen zorgde er voor dat er altijd één man in haar gedachten was. Dus als ze jou uit haar hoofd wilde krijgen, moest er een ander zijn. Sinds jouw lafhartige aftocht heeft ze dan ook aardig wat mannen gekend. De een leuker dan de ander, maar steeds liep het stuk.

De laatste was bijzonder veelbelovend en als ze jou niet had gekend, was ze nu ongetwijfeld beestachtig gelukkig met hem. Hij was niet perfect, verre van, maar hij had alles wat ze zocht in een man. Op een klein pietepeuterig dingetje na. Hij was jou niet. Er gingen dagen voorbij dat ze inderdaad niet meer aan jou dacht, ze was dan niet bijzonder gelukkig, maar ook niet bijzonder ongelukkig. Helaas waren er ook dagen dat ze wel nog Heel Erg Veel aan jou dacht. Vaak fietste ze dan gewoon ergens, zich compleet onbewust van het naderende onheil, en pang! opeens zag ze alleen jou. Of eigenlijk dus het algehele gebrek aan jou. Met afhangende schouders fietste ze verder, terwijl ze geteisterd werd door beelden. Je fronsrimpel als je diep nadacht, hoe je op je lip beet als je geconcentreerd bezig was, de manier waarop je gnuifde als ze weer eens een stom grapje vertelde en hoe je haar uren kon aankijken, door haar haar strelen en compleet gelukkig zijn zonder een woord te zeggen.

Het leek wel dat hoe langer je weg was, hoe heftiger de pijn werd. Als je dood was gegaan, dan was de pijn minder hevig geweest. De dood valt immers niet te betwisten. Dan was je gewoon weg geweest, voor altijd en was er geen kans dat je ooit nog terug zou komen. Helaas paardrijlaars ben je niet dood, je bent springlevend. Je loopt ergens en laat ongetwijfeld al je zaligheid nu los op een andere vrouw. De gedachte dat je er gewoon nog bent, op je gitaar pingelt, poëzie reclameert en fronsrimpelt maar er voor kiest dit alles zonder haar te doen, dat is wat haar zo ontzettend veel pijn doet.

Dat is dan ook de reden dat ik je alle narigheid in de wereld toewens, met een langzame en pijnlijke dood als grande finale. Ik wens je toe dat je ergens ter wereld met een ontheemd gevoel door willekeurige straten slentert, terwijl je vecht tegen je tranen. Hoe je bijna verlangend naar elke voorbij denderende trein kijkt en je afvraagt wat nu als.. Ik hoop oprecht dat je op een van je verre reizen een nare inheemse en ongeneeslijke ziekte oploopt, dat al je vliegtuigen vertraging hebben en je altijd je aansluiting mist naar je laatste trein. Je auto bekrast en vervolgens gestolen, je familie en vrienden keren je de rug toe, alle creativiteit verdwijnt uit je geniale brein, alle snaren van je gitaar breken, dat je helderziend wordt en weet welke narigheid je nog meer te wachten staat, meneer, ik wens u echt alle narigheid in de wereld toe.

Maar het meeste van alles wens ik je toe dat je je soulmate ontmoet en beestachtig gelukkig wordt met haar. Want alleen dan loopt zij niet meer met een hoofd vol zwart door de straten.

Bekijk alle logs van Mia