Ik heb zelden zo’n rommelig boek gelezen. Verschillende verhaallijnen die eigenlijk niets anders gemeen hebben dan een totale negatieve blik op het leven. Maar goed; wellicht is dat dan ook de verhaallijn.

Naar Oessem en terug speelt zich af in Noord-Holland. De hoofdpersoon A. is een buitenbeentje die werkt in het onderzoeksinstituut Z. Een hoog opgeleide ambtenaar van middelbare leeftijd die alleen woont en niets om handen heeft dan zijn werk. Hij besluit romans te gaan schrijven op zijn werk in plaats van rapporten over, in zijn ogen, toch onzinnige onderzoeken. Vanuit zijn werk wordt hem de jobcoach H. toegewezen en deze dame maakt iets in hem los. Vanaf dat moment gaat het verhaal in een hogere versnelling. Er komen allerlei verhalen en ontwikkelingen bij. Dit alles overgoten met een totale negatieve blik op het dagelijkse bestaan. Niets is positief en “gevaar” zit in iedere hoek.

De vraag die mij direct bezighoudt is dan ook hoe dit boek zo rommelig overkomt. Het begint al met de titel. ‘Naar Oessem en terug’ of is het ‘De bezetting van Holland’? Wil de schrijver nu juist de verhandelingen van een uitzichtloos bestaan van de hoofdpersoon A. uitdiepen of is hij nu juist meer op zoek naar een spannende verwikkeling? Is het een protest tegen geldverslindende semi-overheidsinstellingen die op één lijn worden gesteld met het achtergestelde gebied waarin het boek zich afspeelt of was het de bedoeling dat er met complottheorieën juist een thrillerachtige roman zou ontstaan? Wellicht is de schrijver Willem Jansen zelf wel een academicus in dienst van de overheid wonend in Noord-Holland die in de “baas” zijn tijd dit verhaal heeft geschreven en zichzelf in grote mate identificeert met de hoofdpersoon A. Allicht is de auteur zelf niet geslaagd is in zijn werk of voelt hij zich niet erkend als schrijver. Dit boek is ook uitgegeven in eigen beheer, wat kan doen vermoeden dat de reguliere uitgeverijen er geen brood in zagen. Zowel Willem Jansen evenals de hoofdpersoon A. uit zijn verhaal hebben hun boek in eigen beheer uitgegeven met als resultaat af en toe totaal misplaatste zinnen en een einde dat op een zondagmiddag lijkt te zijn verzonnen.

Toch heeft dit boek mij als lezer behoorlijk geboeid en juist door de vreemde sprongen die het verhaal maakt was het boek meer dan het lezen waard. Gekte en genialiteit grenzen aan elkaar en dat afgezet tegen de omgeving waarin ik zelf ook woon, maken dit boek tot een uniek stukje literatuur.

Bekijk alle logs van Lara