Training Day leek een goedkope politiethriller. Spy Kids was duidelijk voor jeugdige kijkers en A Beautiful Mind, herinnerde hij zich, ging over iemand die gek werd, en was dus niet aan te raden.
Hij kocht een kaartje voor The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring.
De film was lang niet slecht.
Maar na zo'n veertig minuten bleef te camera even op het gezicht van Christopher Lee gericht, die de boze Saruman speelde, en zag George een donker stukje op diens wang. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat hij onlangs in de krant had gelezen dat Christopher Lee was gestorven. Waaraan? George wist het niet meer. Het was waarschijnlijk geen huidkanker geweest. Maar het was niet onmogelijk. En als het huidkanker was, zag hij Christopher Lee nu voor zijn ogen sterven.
Of misschien hing het om Anthony Quinn.

George, de hoofdpersoon in "Het Akkefietje" van Mark Haddon, is gek aan het worden. Dat weet hij zelf ook, althans het grootste deel van de tijd. Soms is hij ervan overtuigd dat hij zeer binnenkort zal overlijden - hij heeft immers een door de dokter niet erkende vorm van huidkanker op zijn heup. En dat is niet het enige dat mis dreigt te gaan in zijn leven: zijn dochter staat op het punt te trouwen met een foute man ("niet ons soort mensen"), zijn zoon is homosexueel en zijn vrouw gaat vreemd met zijn oud-collega.

Georges zoon, dochter en echtgenote zijn bijna net zo goed hoofdpersonen in het boek als George zelf: ieder kort hoofdstuk wordt vanuit het perspectief van een van de gezinsleden geschreven. De kracht van het boek zit erin dat door deze opbouw elk personage meerdimensionaal is; alle karakters zijn uitgewerkt en niet alleen dat van de enkele hoofdpersoon.

Het verhaal daarentegen kabbelt een beetje voort, zeker in het eerste deel van het boek; van een goed plot is lange tijd geen sprake. Toen het boek op mijn nachtkastje lag, kwam ik er niet goed verder in; het verloop van het verhaal is te traag om het in kleine porties te lezen. Voor op vakantie is het echter uitermate geschikt. Als je uren achter elkaar de tijd neemt dan leer je de personages goed kennen, krijg je voor iedereen bepaalde sympatie en ontdek je wie je favoriet is (wat mij betreft Jamie, Georges zoon, maar ook wel een beetje Ray, de aanstaande van zijn dochter). Als een soap dus.

Een vriendin van mij stelde dat het boek misschien verfilmd kon worden, als een soort "Four Weddings and a Funeral". De eerste paar hoofdstukken lijkt dat onhaalbaar maar hoe verder je verzeild raakt in de soapachtige, bizarre, soms dramatische en en soms hiralische problemen van deze familie, hoe meer een dergelijke verfilming op zijn plaats lijkt.

Al met al dus een heerlijk vakantieboek. Lees het niet voor het plot maar voor de persoonlijke verwikkelingen. Voor je het weet ben je verslaafd.

Bekijk alle logs van Suzan