‘Ik wil dlop!’ dreint het kleine knulletje met appelrode wangen. Zijn moeder kijkt hem waarschuwend aan. ‘Jij wil helemaal niks!’ besluit ze snibbig. Met een ferme zwaai wordt het jengelende jongetje op de arm genomen. Een stelletje staat voor de groenteafdeling. Ze moeten een keuze maken. Overduidelijk. Broccoli of spinazie. Het meisje kijkt zwijmelend naar hem op. Haar kanjer moet immers kiezen. ‘Ik wil alles wat jij wil…’ kwijlt de kanjer. De held. Het meisje kirt. Ik ga haastig op zoek naar een spuugbakje.

Ik slenter verder door de winkelstraat. Ik slenter daar omdat ik daar wil slenteren. Ik besluit te stoppen met slenteren als ik niet meer wil slenteren. Dat kan even duren. Soms wil ik heel lang slenteren. Soms kort. Ik bedenk al slenterend dat willen een heerlijk woord is. Iets willen kan praktisch altijd. Niemand kan mij verbieden iets te willen.

Soms wil ik ineens ongewoon zijn. Dan koop ik een truitje met streepjes. Of stipjes. Dan voel ik me heel eventjes ongewoon. Soms wil ik interessant zijn. Dan volg ik een moeilijk vak. Iets filosofisch. Dan voel ik me eventjes interessant. Af en toe wil ik culinair doen. Dan kook ik gepocheerde kalfsoester. Dan voel ik me eventjes een keukenprins. Soms wil ik attent zijn. Dan koop ik postzegels en stuur kaarten. Dan ben ik eventjes attent.

Soms wilde ik zuster worden. Een hele lieve. Die niet prikt of stinkt. Een andere keer werd ik brandweerman. Maar dat kon niet volgens juf. Dus werd het brandweervrouw. Niet veel later wilde ik onderwijzen en stond ik vierkant achter mijn keuze voor schooljuffrouw. Ik veegde mijn snottebel af en hinkelde verder. Het zou altijd pauze zijn. De vader van mijn vriendje was politieagent. Dat wilde ik ook. Met een motor en een helm. Een week later mocht ik nieuwe schoenen. Dus bepaalde ik dat mijn toekomst in de schoenenwinkel zou liggen. Dan wilde ik elke dag nieuwe aan.

Willen bepaalt grenzen. Ik wil iets tot ik het niet meer wil. Nu is het frappante dat niet willen ook willen is. Wanneer ik besluit niet meer te willen slenteren, wil ik niet meer slenteren. Willen doet men dus praktisch altijd. Ik word moe van het willen slenteren en beslis dat ik niet langer wil slenteren. Ik bedenk dat ik naar New York wil. Of Finland. Daar wil ik dan slapen in een vijfsterrenhotel, inclusief ontbijt. Daarna wil ik duiken tussen de dolfijnen en de dolfijnen willen dat ook. Ik wil ook iets uitvinden en beroemd worden. Ik glimlach. Ik wil alleen nog maar willen. Tot ik het niet meer wil.

Bekijk alle logs van Rule