Het congres, dus.

De aftrap van het hele gebeuren was die zondagavond om zes uur. Er zou een receptie met versnaperingen plaatsvinden in het luxeuze hotel waar de organisatoren en key-note speakers zaten (maw: de Belangrijke Mensen). Om kwart voor zes worden we bij Ramsay Hall opgehaald om daarna collectief naar de receptie-locatie te lopen.

Maar voor dit alles gebeurt, zit ik op mijn kamer en probeer ik de stekker van mijn laptop in mijn vlak voor vertrek gekochte wereldstekker van de ANWB te proppen. En dat lukt niet. Dat lukt niet! Ik grom en knars mijn tanden.
Mijn laptop is namelijk uitermate belangrijk, daar hij de inhoud van mijn paper voor het congres bevat. En dat paper moest ik nog herschrijven, aanpassen én er een powerpoint bij maken.
Ik knars mijn tanden nogmaals.

Rood aangelopen, gedesoriënteerd en met een wanhoopsblik in mijn ogen sta ik dan ook enkele minuten later op de gang.
Naast mij gaat er ook een deur open en er stapt een meisje uit.
"Are you a Hermes participant as well?" vraagt ze. Ik knik en wil haar meteen aanklampen in mijn zoektocht naar een werkende wereldstekker. Vandaag is het zondagavond en dinsdagochtend is mijn presentatie. De redding is dringend nodig.
Maar ik vraag waar ze vandaan komt.
"Germany."
Ka-ching. Mijn eerste Duitser van het congres. En als we samen naar de lift lopen, komen we daar Duitser nummer twee tegen. En in de lift komt Duitse nummer drie erbij! Ik kan mijn geluk niet op.
Zonder zich te realiseren dat ik heus Duits kan en versta, beginnen ze Duits te praten tegen elkaar.

Bij de ingang van Ramsay Hall aangekomen ben ik weer alleen.
En daar staan we dan. Met z'n allen. Heerlijk onwennig en wat dooddoenend voor elkaar uit te staren.

Een van de organisatoren van het congres spreekt me aan en bij haar stort ik dan ook mijn grootschalige stekkerproblematiek uit. Ze begrijpt het niet zo goed en ik beloof haar morgen de stekker in kwestie mee te nemen. Anders, raadt ze me aan, kan ik wel een nieuwe kopen - ergens op Tottenham Court Road (waar we in een zijstraat van 'woonden'). Ik knik braafjes en beloof mezelf me vanavond geen zorgen meer te maken. De winkels zijn dicht en er is een receptie. Plezier maken, dus.

Ik loop naast twee PhD'ers naar de receptie. Een uit San Fransisco en de ander is een Deen. Het gesprek is heerlijk oppervlakkig en mist vaak diens uitwerking. Dus ik praat maar door.

Aangekomen op de receptielocatie krijgen we onze naambordjes. Liever was ik anoniem gebleven, maar het is wel bijzonder handig om je mede-congresgangers mee te identificieren én het is een ultiem excuus naar iemand borst te staren zonder daar op te worden aangesproken.
Er is wijn. Een van de organisatoren schenkt mij een glas rode wijn in en doet zijn verplichte introductiepraatje dat hij bij iedereen doet. Waar kom ik vandaan, wat is mijn vakgebied, hoe was mijn reis, etc.
Even later spot ik de twee andere Nederlanders op het congres. Een hotshot van mijn eigen universiteit, maar die had ik nog nooit eerder gezien. En een PhD-erd uit Nijmegen. We doen even gezellig nationalistisch en scheppen op over het (toen nog zijnde) succes van de Nederlandse voetbalploeg op het EK.
De wijn vloeit zonder problemen mijn glas in en uit en na wat willekeurige gesprekken met veel verschillende mensen, is het opeens bijzonder leeg in de zaal. Ik zie nog de Deen en een paar Duitsers uit de lift staan, en wat mensen van de organisatie.
"So, are we doing something fun, after this?" roep ik enthusiast een duo aan Duitsers in. Een draait zijn hoofd om en hij is een buitengewoon aantrekkelijke man van in de dertig. Hij praat met een van de Duitsers uit de lift, die overigens zo uit een NSDAP-film lijkt te zijn gestapt. Een Arische Kopf met stijl en ultiem conservatief gekapt haar én in een smetteloos pak. De andere man blijkt ook een Duitser te zijn en we beginnen een dertig-in-een-dozijn gesprek.
Na nog wat extra glazen Rotwein is het dan echt tijd geworden te vertrekken. Trots een achterban te hebben, neem ik de Deen (Thomas) en de Duitsers (Uwe, Katja en Denis) mee en we rollen een pub in. Daar ben ik blij om weer thuis in Engeland te zijn en de cider vloeit dan ook rijkelijk mijn mond in.

Al eerder op de avond, tijdens de receptie, waren we Denis (de 'aantrekkelijke') kwijt. Hij bleek buiten te staan bellen. Ook in de pub is hij opeens verdwenen. Dus ik dartel ook naar buiten en hier blijkt hij te staan roken.
Blij een rookmaatje te hebben gevonden, scoor ik een sigaretje bij hem. En dan zie ik een ring aan zijn vinger.
"Are you married?" vraag ik.
Nee, zegt hij. Het is een sieraad.

Maar na enige tijd gaat deze pub al dicht. Dus, roept Denis, weet hij er nog wel een die vlak bij ons om de hoek zit. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die zich niet zo makkelijk uit het alcoholisch drinkveld laat staan en we lopen vrolijk door naar pub nummer twee. Katja laat het hier zich wel afweten en gaat naar haar kamer.
De mannen en ik blijven over. Meer cider wordt geconsumeerd en meer plezier wordt gemaakt. Ik laat willekeurige foto's van mijn katten aan ze zien.
Uwe zegt dat hij naar de greyhounds wil en ik raad hem af het te doen. Mijn ouders hadden ooit een greyhound en veel worden misbruikt binnen het gehele ren-discours. Maar Uwe stelt mij niet teleur in zijn NSDAP-esque looks en zegt dat het hem niets kan schelen.
Even later gaat ook hij naar huis.

Thomas, Denis en ik verhuizen naar binnen en zetten nog even dapper door. En dan tenslotte krijgt ook de slaap en het vooruitzicht van om half acht opstaan ons te pakken. Vermoeid maar tevreden vertrekken we uiteindelijk collectief naar onze kamers in Ramsay Hall.

Bekijk alle logs van roosschrijft