‘Mondhygiënestripjes?’ Hij valt bijna van zijn fiets. ‘M-o-n-d-h-y-g-i-ë-n-e-s-t-r-i-p-j-e-s?’ Elke letter wordt vol verontwaardiging beklemtoond. Ik kijk een beetje beteuterd. Het lijkt mij juist een zeer praktische aankoop. ‘Zo’n stipje leg je gewoon op je tong, het smelt en de bacteriën zijn als sneeuw voor de zon verdwe…’ Iets in de blik van mijn vriend doet mijn uitleg stoppen. ‘Lieverd,’ begint hij geduldig (en dan moet er altijd iets ingewikkelds uitgelegd worden), ‘zés mondhygiëne stripjes, binnen enkele seconden verdwenen, foetsie, weg. Viér euro versmolten op je tong en hetzelfde gevoel als een tandenpoetsbeurt’. Deze harde feiten doen mij even slikken. Ik zucht. Het is weer bevestigd. Ik ben een ster in het doen van zinloze aankopen.

Van mijn eerste kleedgeld kocht ik een erg duur jurkje. Ik droeg nooit jurkjes. Maar iets in mij deed mij ervan overtuigen dat dit rode vrolijke jurkje het jurkje zou zijn van mijn dromen. Mijn eerste elegante droomjurkje. Ik ben niet elegant en heb het welgeteld twee keer gedragen. Alsof dit niet een harde leerles was, kocht ik schoentjes. Nette roze schoentjes waar ik niet op kon lopen. Ik kocht ze, omdat ze roze waren en leuk. Ze zijn nu nog steeds roze en leuk, veilig en onvindbaar opgeborgen in een schoenendoos.

Soms overpeins ik mijn uitgavenpatroon. Starend naar mijn banksaldo bedenk ik dat ik voorlopig geen leuke roze schoentjes of elegante vrolijke jurkjes kan aanschaffen. Het doet mij weinig. Het geeft bijna een veilig gevoel, zo’n banksaldo waarvan je misschien net een blik witte bonen in tomatensaus zou kunnen kopen. Op dergelijke lage-saldo-dagen kan ik met een gerust hart door de winkelstraat slenteren, elke winkel binnengaan en de duurste broeken passen. Het is een heerlijk gevoel om vervolgens met lege handen de winkel uit te stappen. Ik ga naar de supermarkt en koop een blik witte bonen in tomatensaus. Dat is pas genieten.

Bekijk alle logs van Rule