Debutant Annet de Jong over de eerste twee weken na de verschijning van Vuurkoraal.

Vuurkoraal. Ik vind het nog steeds een prachtig woord. Een mooie titel voor een thriller die zich afspeelt op de Antillen. Maar hoe krijg je het in hemelsnaam in de hoofden van andere mensen? Twee weken is het nu uit, mijn eerste boek, de literaire thriller Vuurkoraal. Mijn tennismaten van Smashing Pink confronteerden mij er onlangs mee dat mijn boektitel nog lang niet is ingeburgerd. De een had het over Vuurkorf, de ander over Bloedkoraal en weer een ander over Vuurvogel. Paniek in het hoofd van de debutant: is de titel wel goed?

Zo vergaat het dus een kersverse schrijver, voor zover ik mij al tot de schrijvers mag rekenen. Eén boek is geen boek, luidt een onbekend gezegde. Vooralsnog beschouw ik mijzelf als een journalist die een boek heeft geschreven. Schrijver ben je pas na je tweede boek. De debutant past dus bescheidenheid en nederigheid. En daar komt die moordende onzekerheid dan nog bij.

Veel mensen willen vooral weten hoe ik het heb klaargespeeld. Of ik, net als naar verluidt een miljoen andere wannabe schrijvers, een manuscript ergens in een la had liggen dat ik heb geactualiseerd. En of ik er lang mee heb moeten leuren. En hoe het voelt om je eerste boek in je handen te hebben en wat er met je gebeurt als anderen er iets van vinden.

Het verhaal is dat ik altijd al een boek wilde schrijven, maar dat ik geen zin had om met een manuscript te gaan leuren. Waarom zou ik vrijwillig in eenzaamheid gaan zitten zwoegen in mijn studeerkamer terwijl niemand op mijn schrijfsels zit te wachten? Ik ben Vuurkoraal dus pas gaan schrijven toen de plot, de Proloog en de eerste drie hoofdstukken waren goedgekeurd en ik een contract van Querido op zak had. De wetenschap dat het zou worden uitgegeven gaf zoveel adrenaline en energie dat ik het manuscript in een razend tempo afmaakte.

En dan lever je na een paar maanden de boel in en is na wat schaven die enorme stapel A4-tjes ineens een drukproef en niet veel later een heus boek. Een boek met mijn naam erop. Dat voelt goed, als je eigen kindje. En je eigen kindje is het mooiste en leukste kindje van de wereld, ondanks zijn tekortkomingen. En je verwacht van je vrienden en familie, maar eigenlijk ook van lezers en recensenten, dat ze dat ook vinden en dat ze er zuinig op zijn.

Maar de werkelijkheid is weerbarstiger, want er zijn mensen die mijn kindje ongevraagd een draai om de oren geven, of die proberen het te laten struikelen. Maar gelukkig is Vuurkoraal vooralsnog fier overeind gebleven. En ik ook. Nu nog zorgen dat het zich nestelt in de hoofden van boekenliefhebbers. Vuurkoraal, Vuurkoraal, Vuurkoraal, Vuurkoraal, Vuurkoraal, Vuurkoraal!

Annet de Jong

www.vuurkoraal.nl
Lees alhier de review van PinkBullets over Vuurkoraal.

Bekijk alle logs van Redactie