Komende maandag breekt in mijn huis de hel los. Mijn normaalgesproken zo liefdevolle wederhelft en ik zullen voor minstens anderhalve week elkaar enkel nog hatelijke blikken toewerpen en gemene steken toebrengen. Niet omdat ik zo’n vrouw ben die een hekel heeft aan voetbal. Integendeel, daar zit hem nu juist de kneep. Meneer is namelijk Frans. Met het WK twee jaar geleden was dat nog overkomelijk: onze teams vormden geen direct gevaar voor elkaar, we bevonden ons in neutrale omgeving (Thailand), en omdat hij mij toen nog moest imponeren liet hij zich voor de gelegenheid een Oranje outfit aansmeren. En Portugal speelde natuurlijk gewoon vals, dat moest ook hij beamen. Juist, het was die donkere dag in onze oranje geschiedenis.

Maar ditmaal heeft het lot anders besloten: Nederland en Frankrijk komen elkaar al in de eerste ronde tegen. De geduchte anderen in de poule zijn Italië (Need I say more?) en Roemenië – gemene vampieren die onverwacht dodelijke beten kunnen toebrengen.
Omdat we hier in Nederland een bescheiden Oranje meerderheid kennen, heeft mijn vijand (voorheen: vriend) alvast een clubje blauwen om zich heen verzameld ter gelegenheid van de eerste wedstrijd. Zus en vriendin komen over uit het buitenland, een Franse vrind die hier al langer woont is aangesteld om de locatie uit te zoeken, en iedere wildvreemde Fransoos die hij in de kroeg tegen het lijf loopt, ontvangt een uitnodiging om zich bij het genootschap te voegen. Daarentegen blijft het in gezelschap van mijn Nederlandse vrienden verdacht stil rondom het onderwerp voetbal. Het is je reinste samenzwering.
Ikzelf heb me alvast veilig gesteld voor de directe confrontatie: tijdens Nederland - Frankrijk (in die volgorde ja!) ben ik in Rome bij mijn Oranjelievende zusje. Hoewel ik het ietwat minachtend vind dat de Italianen de Fransen als hun grootste concurrent zien, ben ik blij te weten dat ze zich daarom die avond graag aan onze zijde willen voegen. Misschien moet ik maar een stapel Blokker Brulshirts voor ze meenemen. Mijn vijand heeft hoe dan ook een slechte avond: als ze winnen wordt hij door eerder genoemde Oranje meerderheid vermoord, als ze verliezen wordt hij daar de hele avond nog op lawaaiige wijze mee geconfronteerd. En als hij zich een dag later bij mij voegt in Rome, zal hij niet alleen door zijn eigen gezelschap, maar ook door de rest van de stad worden genegeerd en uitgespuugd.
De laatste wedstrijd van de voorrondes is een ietwat frustrerende aangelegenheid. Het boarden op onze terugvlucht is op het tijdstip van de aftrap. We bevinden ons minstens voor twee helften in het luchtruim, op een cheap ass chartervlucht dus met een zeer kleine kans op updates. Tegen de tijd dat we goed en wel thuis zijn, moeten er wel heel veel penalty’s worden geschoten willen we er nog een glimp van opvangen. En penalty’s zijn toch al nooit zo tof. Gelukkig heeft Seedorf deze keer de eer aan zichzelf gehouden. Gisteren werd mij al honend meegedeeld dat dat vooral voor mij heel erg vervelend is: het was immers zeker Neerlands laatste wedstrijd. Ik hoop zo hard dat deze woorden zich tegen monsieur zullen keren. Maar stiekem vrees ik het ergste. En ondertussen geniet ik van het feit dat de blauwe Fransen zich gedwongen in het rood moeten hijsen. Hopelijk spelen ze de bal steeds per ongeluk naar de wél blauwgekleurde Italianen. Hup, Holland….. Hup!!!

Bekijk alle logs van Fizgig