In de winter van 2002-2003 reisden mijn vriend en ik drie maanden door de Verenigde Staten. We trokken per Greyhoud bus van jeugdherberg naar jeugdherberg. Eind november verbleven we drie dagen in Oscuro in de woestijn van New Mexico. Volgens Dirk, de eigenaar van het High Desert Ranch Hostel aldaar, had Oscuro 12 inwoners, waaronder zijn twee honden. De dichtstbijzijnde plaats, Carrizozo, was 23 kilometer verderop. Er stopte in Carrizozo eenmaal per dag een bus, dus toen wij daar uit de Greyhound stapten, stond Dirk ons al met zijn pick-up en zijn honden op te wachten. We sliepen in een serre met uitzicht op de sterrenhemel, die in de woestijn vele malen indrukwekkender is dan in het volgebouwde Nederland. Aan de horizon kon je nog net de lichten van Carrizozo zien.

Hier in het Oscuro Hostel las ik Into the Wild van Jon Krakauer, het verhaal van de 22-jarige Chris McCandless. Ik was er zo van onder de indruk dat ik moeilijk in slaap kwam in mijn slaapzak onder de sterrenhemel.

Een paar weken geleden zag ik een filmposter hangen met een beeld dat ik meteen herkende: een oude kampeerbus in een sneeuwlandschap met op het dak een jongeman. De verfilming van Into the Wild door Sean Penn kwam eraan. Gisteravond heb ik hem gezien en ik was er net zo van onder de indruk als van het boek.

Als de ouders van Chris McCandless hem voor zijn afstuderen een nieuwe auto cadeau willen doen trekt hij hard van leer tegen hen: een nieuwe auto is een belachelijk onnodige luxe als de oude het nog doet. Chris is vastberaden om niet te worden als zijn ouders en besluit (met cijfers die goed genoeg zijn voor Harvard) de consumptiemaatschappij te verlaten en terug te keren naar de basis: waar kom je uit als je niets anders nodig hebt dan alleen jezelf?

Hij vertrekt vanuit zijn woonplaats Atlanta zonder een spoor achter te laten en gaat op reis door Noord-Amerika. Eerst met zijn eigen oude Datsun maar al gauw te voet en liftend in pickups en treinen. Hij ontmoet een aantal mensen, van een graanboer tot een hippie-trailer-echtpaar, waar hij veel van leert en voor wie hij op zijn beurt belangrijk is. Fysiek stelt hij zichzelf op de proef. Zijn waterangst probeert hij te overwinnen door steeds extremere activiteiten te ontplooien - tot een kajaktocht over de wilde Colorado River aan toe.

Onderweg neemt hij een besluit: hij wil naar Alaska. Dat is de plek waar hij echt kan ervaren hoe het is om de wildernis in te gaan, om afgebroken van de in zijn ogen slechte maatschappij te leven. Iets meer dan 100 dagen (van mei tot augustus 1992) verblijft hij in een gestrande kapotte kampeerbus ver weg van de bewoonde wereld in het witte en later smeltende Alaska.

In het boek, dat chronologisch verteld wordt, is het Alaska-gedeelte veruit het meest indrukwekkend. De film neemt de Alaska-periode als uitgangspunt en vertelt de rest van Chris' reis en zijn achtergrond in terugblikken, waarin zijn zus optreedt als verteller-beschouwer.

Dankzij de kennis dat het verhaal waargebeurd is, wordt de film nergens ongeloofwaardig ondanks dat de welsprekendheid van Chris en zijn fysieke prestaties af en toe gedramatiseerd lijken. Zijn daden worden echter nergens geromantiseerd: hij blijft toch ook vooral zijn naïeve en enigszins arrogante blik behouden.

De combinatie van de mooie landschappen, de ontwikkeling van Chris en zijn ontroerende ontmoetingen onderweg maakt Into the Wild the movie net zo indrukwekkend als het boek.

Bekijk alle logs van Suzan