Als ik na een vermoeiende ochtend in Rotterdam met mijn boekje in de trein neerplof, valt het me ineens op dat ik me in een oase van rust bevind. Er zitten nauwelijks mensen in mijn coupé, en degenen die er zitten gedragen zich geruisloos. Al snel kom ik erachter waarom: op de ramen zitten grote witte stickers met stilte / silence erop. ‘Joechei’, denk ik. Een stiltecoupé in de tweede klas! Wat een welkome doorbreking van de steeds groter wordende ergernis van het reizen in het openbaar vervoer.

Dat wordt namelijk in toenemende mate bevolkt door schoolkinderen met muziek zónder koptelefoon op hun telefoontjes en luid bellende aandachttrekkers. Menig maal heb ik, en ik zal daarin vermoedelijk niet de enige zijn, me afgevraagd of dit alles vroeger beter was of dat ik er vroeger beter tegen kon, en mijn conclusie neigt naar het eerste. De ontwikkeling richting het nimmer aflatende lawaai wordt zonder meer ondersteund door de met straffe pas vooruitschrijdende technologie, maar sorry: in dit opzicht hoef ik niet zo nodig met mijn tijd mee te gaan. Mijn muziek klinkt mij prima in de oren op getemperd volume door mijn oortelefoontjes, en dat geldt al helemaal voor die van jou!
In de NS (de organisatie die verder altijd zoveel negatieve commentaren ontlokt aan de gemiddelde gesprekspartner) heb ik in dat opzicht altijd een actieve medestander gevonden. Vanaf niet heel lang nadat de ergernissen begonnen, hingen overal in de treinen prachtige stickers met in twee talen en pictogrammen de regels uitgelegd over het gewenste gedrag in de trein, onder meer “niet luid bellen” en “geen harde muziek”. Niet dat de gemiddelde beoefenaar van deze bezigheden zich er wat van aantrok, maar in ieder geval had de naar rust verlangende reiziger iets om op terug te vallen, mocht het op een moment te ver gaan en hij zou er wat van willen zeggen (mijns inziens ook het enige nut van de niet-roken sticker op plekken waarvan iedereen wéét dat er niet gerookt mag worden). Ik, moraalheld op sokken, maakte er af en toe dankbaar gebruik van door op mijn allerliefst en netst te vragen of het misschien wat zachter kon. Tot ik in de stad na het aanspreken van een voordringer werd bedreigd, en na het verongelijkt zijn tegen een taxichauffeur (over het weigeren van een ritje) werd geduwd: sindsdien heb ik mijn heldensokken tot onder mijn neus opgetrokken en lijd ik in stilte. Een onnoemelijke vreugde maakte zich dus van mij meester toen ik de stiltecoupé ontdekte: ik kon wegvluchten van de aso’s zonder gevaar voor eigen leven, naar een plekje met alleen maar keurige, stille mensen.
Helaas bleek de stiltecoupé nog niet zo ingeburgerd in de reizigersroutine. Tussen Rotterdam en Leiden verliep alles naar wens. Maar toen stapten er twee vlot babbelende studentenmeisjes in die mij prima leken te kunnen lezen, maar die self absorbed hun gesprek voortzetten, zelfs na het hardop voorlezen van de raamteksten (door hunzelf dus, niet door mij). Het was ook te mooi om waar te zijn! Gepikeerd kwam ik de eerste tien minuten geen letter verder in mijn toch zo boeiende boek. Daarna overwon de vastberadenheid, die mij influisterde: ‘door zulke types laat jij je je leesvreugde toch niet ontnemen?’. Die vastberadenheid duurde een tijd: in de tram in Amsterdam ging ik prompt half op schoot zitten bij een met petje getooid jongmens dat in een overvolle tram wijdbeens onderuitgezakt een tweezitter in beslag nam in zijn eentje, ondertussen klinkende straattaal sprekende met zijn maatje aan de andere kant van het gangpad. Want lezen zou ik! Verschrikt trok de jongen zijn arm terug, die net nog zo nonchalant over de gehele breedte van de rugleuning lag, maar die nu wel in een innige omhelzing om mijn schouder leek te liggen. De rest van de rit genoot ik extra van mijn verhaal. Een stiltecoupé in de tram zal er wel nooit komen, en in de trein duurt het vast ook nog wel even voordat iedereen er aan gewend is. Maar tot die tijd heb ik het van de herrie nog niet verloren!

Bekijk alle logs van Fizgig