Ik zie mijzelf graag niet als een typisch meisjesmeisje. Meisjesmeisjes houden van paarden, make-up en roze. Persoonlijk heb ik geen sterke gevoelens voor een van drie-en. Ik zit bij wijze van spreken liever tussen de mannen een potje te pokeren dan tussen de vrouwen m’n nagels te lakken en te praten over diëten. Zo heb ik ook geen uitgesproken voorkeur (zacht uitgedrukt) voor ons aller Sonja Bakker, of het zogenaamde “sonjabakkeren”. Sonjabakkeren?! Dat de Nederlandse taal verloedert door de te pas en te onpas gebruikte Engelse uitdrukkingen a la, maar dat dergelijke uitdrukkingen hun weg vinden in ieders mond is me een raadsel. Maar goed ik dwaal af!

Mijn punt is dat ondanks dat ik me niet altijd als een ‘typisch’ meisje gedraag je er soms toch niet onderuit komt. Zo’n moment had ik vandaag. Het weer is heerlijk, iedereen is blij, de mannen zijn blij omdat de rokjes weer te voorschijn komen, de benen zijn blij dat ze hun oogblindend witte teint wat bij kunnen kleuren, kortom gelukzaligheid alom.

Echter! Dit is ook het moment dat er een klein stemmetje van ergens onderuit de kledingkast komt.. “Het is bijna tijd voor mij, het is bijna tijd voor mij..” klinkt het plagerig uit de kast.

Shit, bikinitijd. Zo’n moment had ik vandaag en mijn reactie was er een van het typisch vrouwelijke soort. Ik stond mistroostig voor de spiegel te knijpen in wat voor de winter nog lekker strak vel was en vroeg me peinzend af waar de vervanging daarvan vandaan was gekomen. En vooral hoe het weg ging! Na licht, kort gejammer was het tijd voor actie! Masterplan bedacht; direct baantjes gaan trekken in het zwembad, als avondmaaltijd salade en witvis en 100 keer buikspier crunches. Kijken hoe lang ik het volhoud.

Eierkoek anyone?

Bekijk alle logs van Nini