Dus daar zit ik dan, zonder jou, in het vuur te staren. De vlammen likken hongerig aan het hout. Alleen het hoopje as in de aslade bewijst dat er ooit een fier blok hout was. As tot as en stof tot stof, waarlijk een onomkeerbaar proces. Zelfs als ik alle as opspaar, zal het me niet lukken om er weer een bonk hout van te maken.

Oprecht hoop ik dat jij en ik geen as zijn, al was het vuur tussen ons heet genoeg om hele bossen te doen verdwijnen. Net als ik vermoed dat ik niet melancholischer dan dit kan worden, speelt mijn iPod St. Apollonia van Beirut. De muziek neemt me mee en met mijn ogen dicht voel ik. Ik voel jou –of eigenlijk het ontbreken van jou- en het gevoel is overweldigend. Zwaar melancholisch en heftig eenzaam, maar overladen door een enorme sprank hoop.

Ik weet niet zeker hoe je hoop meet, maar het is op z’n minst honderd kilo. Ooit zei jij dat je Beirut niet onderhoudend genoeg vond voor een heel album en ik bekende dat ik probleemloos al hun albums achter elkaar luisterde. Je moest lachen en vergaf het me, zoals je mij alles vergaf wat verschilde van jouw opvattingen. Niet dat dat zo’n enorme prestatie was, we waren nagenoeg eender. Samen, apart en toch eender.

Nu zit ik hier zonder jou en bid vurig tot een niet bestaande God dat het vuur ons niet verteerd heeft en ooit, ooit, weer zal oplaaien.

Bekijk alle logs van Mia