Murakami-fan die ik ben, vraag ik me soms af of echt alles wat hij schrijft briljant is, of dat ik het sowieso wel briljant vind omdat het van Murakami is. Als hij ‘drie bier en een kaasplankje’ op een servet zou schrijven, zou ik dan net zo hysterisch lyrisch reageren als op zijn romans? Na het lezen van Na de aardbeving kan ik eindelijk deze vraag beantwoorden. Alles wat Murakami schrijft is goed, maar niet alles is briljant.

Na de aardbeving is een verhalenbundel waarin alle verhalen zich afspelen in februari 1995. Na de verwoestende aardbeving in Kobe in januari en voor de gifgasaanvallen in Tokyo in maart. Alle verhalen houden verband met die aarbeving, al speelt geen enkel verhaal zich in Kobe af. De eerste vijf verhalen zijn goed, erg goed. Alleen grijpen ze me minder dan de andere romans die ik van hem heb gelezen, waarschijnlijk omdat er in een kort verhaal nu eenmaal minder tijd is om zaken uitvoerig te beschrijven dan in een hele roman.

De eerste vijf verhalen stellen geenszins teleur en lezen goed weg, maar toch mis ik iets. Als ik het laatste en zesde verhaal lees – Honingkoekjes- voel ik opeens wat ik miste.

Honingkoekjes is een geweldig slotverhaal en net zo briljant als zijn romans, ondanks de geringe lengte. Het verhaal gaat over de vriendschap tussen Junpei, Sayoko en Takatsuki. De drie hebben elkaar op college leren kennen en zijn nog steeds bevriend. Junpei is altijd heimelijk verliefd geweest op de knappe Sayoko, maar durft zijn liefde voor haar niet toe te geven. Hij is immers een beetje een nerd en allicht te min voor haar. Als zijn beste vriend – de stoere macho Takatsuki- bekent verliefd te zijn op Sayoko kan hij het de twee ook niet kwalijk nemen dat ze iets met elkaar beginnen. Zelfs als Sayoko en Takatsuki getrouwd zijn en een dochtertje hebben, blijft Junpei geregeld bij ze langskomen.

Helaas loopt het huwelijk tussen Sayoko en Takatsuki stuk, maar de vriendschap blijft bestaan. Als hun dochtertje Sala geteisterd wordt door nachtmerries over de Aardbeefman, belt Sayoko niet haar ex Takatsuki om de kleine te troosten, maar Junpei. Junpei vertelt Sala het verhaal over twee beren die dikke vrienden waren en veel van elkaar hielden, maar elkaar kwijt raakten. Ondertussen is zijn liefde voor Sayoko niet verminderd en verlangt hij nog steeds hevig naar haar. Echter lukt het hem simpelweg niet haar dit te vertellen.

In het slotverhaal van deze bundel bewijst Murakami wederom dat hij briljant is. Het verhaal komt tot leven en de gevoelens van onmacht en hunkering van Junpei grijpen je bij je keel. De hele bundel is sterk, maar Honingkoekjes is de kers op de taart.

Tot slot een fragment;

Bekijk alle logs van Judith