In zeven dagen tijd heb ik twee nagels gescheurd en mijn handen doen pijn. Eerst verwonderde dat feit me. Ik weiger immers fysieke arbeid uit te oefenen, doe niets aan het huishouden en breng mijn tijd door met slechts mooi te zijn, rechtop te zitten en met mijn poezelige vingertjes over het toetsenbord te vliegen. Geenszins activiteiten waar men harde nagels mee scheurt of kramp in de handjes van krijgt. Van welzeker van niet, neen. Na een korte periode van verwondering besefte ik me plotsklaps dat het zeer waarschijnlijk komt doordat ik bezig ben mijn eigen graf te graven.

Elke dag woel ik met mijn handen -die overduidelijk niets gewend zijn- door de keiharde aarde. Hompen klei, stukjes gruis en af en toe een verdwaalde kei. Mijn graf is inmiddels zo allesomvattend, dat het me oprecht verbaast dat heel Nederland er nog niet in verdwenen is. Als jij me weer eens vraagt 'waar ik in godsnaam mee bezig ben', lach ik lieflijk, maak een vaag handgebaar en wijs naar de horizon. Waarom ik het doe was me een raadsel, en dan bedoel ik het graven, niet het wijzen, dat is overduidelijk een afleidingsmanoeuvre.

Alles om jou maar niet recht aan te hoeven kijken. Verwijtend keek je me aan toen je over De Ander hoorde, of ik mijn verstand verloren had. Trots en voornamelijk angst weerhield me er van jou de waarheid te vertellen. Ja, bij hem verlies ik mijn verstand. Het is spannend, lekker en o zo fout. Maar bij jou verlies ik mijn hart.

Aldus graaf ik door. Liever graven terwijl ik mijn hart nog heb, dan hopla, opstaan, handen wassen, borstkas openrijten, hart uitrukken en deze op een presenteerblaadje aan jou overhandigen. Ik weet niet veel van biologie - ik heb het immers in 4 VWO laten vallen, net als alle andere vakken waar ik nu wél baat bij had gehad- maar volgens mij kan je als mens niet veel zonder hart. Niet dat ik heel erg veel voorstel zonder jou, maar mijn hart klopt tenminste in mijn eigen borstkas. Veilig, controleerbaar en overzichtelijk. Liever zere handen en rafelige rouwrandjes dan een lege borstkas en een hart in duizend stukken op de grond. Of nog erger, een hart onachtzaam weggegooid, een met de rest van het straatvuil.

Rest mij enkel nog graven. Graven met jouw naam, de namen van alle andere geliefden en het graf met mijn naam. Als ik maar lang genoeg doorgraaf, lost alles vanzelf op. Geresigneerd zal ik het licht zien verdwijnen als de muren ineenstorten en ik bedolven word onder de koude aarde. Het zal kil, koud, donker en eenzaam zijn, net als mijn leven nu zonder jou. Dat is niet zo deplorabel als het lijkt, ik heb immers mijn hart nog en diep daarin, achter grof afweergeschut, torens en kantelen, daar woon jij.

Bekijk alle logs van Mia