Wat je wilt van mij -
maak me wild van jou.

Henk is de man die in de trein met zijn mp3-speler op, de ogen dicht, luid met zijn liedjes meezingt. Daar lachen medereizigers dan om. Terwijl Henk juist heel tevreden is, als hij met zijn twee tassen om de trein uitstapt, op station Driebergen-Zeist. Dan is Henk weer blij thuis te zijn.
Thuis heeft hij een kat, die noemt hij Foto. Foto lijkt sprekend op de oude kat van zijn oma, Miepsie. Maar Miepsie vindt Henk geen mooie, en bovenal geen slimme naam. Foto vindt hij tenminste een interessante naam om te laten vallen op borrels.
Henk draagt het liefste sportschoenen en hij gaat niet zo vaak naar borrels. Zijn bedrijf, een ict-vergaarbak van einzelgängers en andersoortige losers, geeft niet vaak feestjes. En als ICT Representatives dan eens een nieuwjaarsborrel heeft, zorgt Henk er wel voor dat hij ziek is of een familielid heeft dat plots aan een ziekenhuisbed gekluisterd is.

Sommige mensen zouden Henk simpel vinden, maar hij is gewoon gelukkig. Het pluizige olifantje dat als sinds jaar en dag aan zijn tas hangt als sleutelhanger, is er getuige van. Henk gaat verder dan het sociaal collectief. Henk wil alleen Henk blij maken. Henk hoeft niet op te scheppen of grootse ambities te vervullen.
Henk staat met een glimlach op en komt met een grijns op zijn gezicht zijn huis weer in.

"Foto, ik ben er weer!" roept hij dan steevast. Vervolgens komt de rode kater dan luid miauwend op hem af, iedere dag overtuigender het uitgehongerde beest uithangend. Foto is een heuse acteur.
Dan gaat Henk koken. Meestal pakt hij een van de zes kant-en-klaarmaaltijden die hij wekelijks in zijn koelkast heeft liggen. En soms, als hij zichzelf echt wil verwennen, belt Henk de pizzakoerier. Dan kruipen hij en Foto om zeven uur op de bank, met Law & Order of the Simpsons aan.
Soms is Henk heel moe van het continu naar een beeldscherm staren en valt hij al op de bank in slaap. Meestal heeft hij ook nog tijd om achter zijn laptop te kruipen en zijn favoriete internet communities langs te surfen. Aan virtueel daten doet Henk niet.

Al zeven jaar droomt Henk over Tine, de receptioniste bij ICT Representatives. Tine heeft blond haar en lacht niet altijd. En dat is juist wat Henk zo leuk aan haar vindt. Ze lijkt net zo de hoop op het leven te hebben verloren als hij. En toch gaan ze allebei dapper voort. Dat ze elkaar nog niet gevonden hebben, dat begrijpt Henk niet. Dikwijls ligt hij 's nachts wakker onder zijn donkerblauwe dekbed en vraagt hij zich af waarom degene die zo duidelijk bestemd is voor hem maar niet begrijpt dat zij tesamen de enige oplossing vormen voor de onmogelijke opstelsom van zijn bestaan.
Soms huilt Henk.

Bekijk alle logs van roosschrijft