Eerste Paasdag 2008. Een bezoek aan twee oudtantes heeft ervoor gezorgd dat ik de titel van Louis Couperus' Van Oude Mensen, de Dingen die Voorbijgaan, ben gaan begrijpen: als je oud wordt gaan er veel dingen voorbij.

"Ach," verzuchtte Tante Riek zondag, "ik ben niet zo van lekker eten. Ik kook meestal voor twee dagen, dat scheelt weer."

Tante Truus vertelde over alle spelprogramma's waar ze dagelijks naar kijkt: Lingo natuurlijk, Dat is de Vraag en Blokken. Maar dat komt op België. Vanaf vijf uur 's middags ongeveer is er iets leuks op televisie; de rest van de dag wacht je daar eigenlijk een beetje op.

Tante Riek eet namelijk iedere dag alleen, en bij Tante Truus komt alleen twee maal in de week de poetshulp op bezoek. Wel een hele goede trouwens, die ook mee gaat boodschappen doen. Tijdens één van deze korte wandelingen naar de supermarkt kwamen Tante Truus en haar huishoudelijke hulp een echtpaar uit de flat tegen, waar ze een praatje mee maakten. Aan het eind van het gesprek vroeg deze meneer "Ben je ook zo nat geworden vanmorgen, Truus?", waarop Truus verbaasd haar wenkbrauwen optrok; het had immers niet geregend. "Dan heb je je zeker niet gewassen!" riep de man uit en alle vier aanwezigen schaterlachten.

In tegenstelling tot wij, de jongelingen die op Eerste Paasdag een bezoekje brachten aan Tante Truus. "Verstond je me niet?" vroeg ze nadat ze de clou had verteld "of vond je hem niet grappig?"

Oude mensen kunnen niet meer zoveel. Niet fietsen, niet lopen als het glad is, niet met de rollator in de bus. Hoewel Tante Truus wel eens de bus neemt naar de openbare bibliotheek. Daar is het veel fijner dan in die malle moderne boekwinkel, waar je trappen op moet voor sommige afdelingen, en waar je koffie kunt drinken in de veel te drukke coffee corner. Onze enthousiaste uitroepen over deze grote, moderne boekwinkel waar ze werkelijk alles hebben en die gevestigd is in een groot kerkgebouw, konden Tante Truus niet overtuigen.

Tante Riek vertelde over het huis van de schoolmeester, dat te koop stond. Ze had gehoord dat de nieuwe kopers meteen de keuken hadden verbouwd. "Ze kunnen ook niet meer tevreden zijn met de bestaande dingen hè?"

Ja, er gaat veel voorbij als je oud wordt. Je eet niet meer gezellig met vrienden, je kijkt naar spelprogramma's om de tijd te doden en je haalt je dagelijkse lach uit slechte grappen van moppentrommel-niveau. En alsof dat allemaal nog niet voldoende ellende is, verandert de wereld om je heen ook nog eens en wacht je het halve Paasweekend op het bezoek van de kleinkinderen van je overleden zus.

Triest natuurlijk. Maar ook eng, want word ik ook zo? En zo ja, wanneer gebeurt dat dan? Of is dat geen gebeurtenis maar een heel langzaam proces? Dat je voor je het zelf in de gaten hebt de dag gaat zitten afwachten tot That's the Question op televisie komt?

Bekijk alle logs van Suzan