Nog steeds droomt ze over hem. Hoe hij - ergens, ooit - zijn armen wijd open houdt en haar wenkt met zijn stout glimmende eksteroogjes. Over hoe haar verkwanseld hart dan weer opwarmt, als waren het nog stiekem steeds gloeiende kooltjes die alleen maar wachtten op zijn subtiel wenken.
En daar valt ze weer, keihard - tot bloedneus en gescheurde milt toe - voor hem.

Ze wil niet dat meisje zijn dat de rest van haar leven met een duidelijk roodomlijnde roos om haar hart rondloopt - zodat iedereen ziet hoe makkelijk zij te raken is.
Niets liever dan die ijzersterke vrouw zijn, die niet stilstaat bij zulksoortig nutteloos gevoel. Die vrouw, waar alle collegae over fluisteren dat ze nooit lief heeft gehad. Dát zou ze liever hebben, dan dit.

Iedere dinsdagavond, met een blos op de wangen, armen vol met katholieke geschriften en het hoofd vol kennis. De trap op, het kittig rokje aan, en naar de collegezaal. Het waren negen weken van iets dat later ziekelijk heerlijk bleek.
Hij zat eerst gewoon tegenover haar. Te glimmen, zoals hij dat altijd deed. Dat merkte ze al snel op - zijn geheimzinnige mogelijkheid om haar net zo te doen glimmen. Ach, dacht ze, waarom niet?
Omdat ze acht weken later - na, toegegeven, de meest heerlijk foute, kriebelende nacht seks - met pijn in haar hart over straat liep. Met een continue prik in haar aorta in haar favoriete club stond. Hoe niets opeens meer nuttig leek - haar héle leven, carrière, alles!

Door die verrukkelijke wezel.

Het is alsof ze in dezelfde trein terug zit als die ze op de heenreis nam. Haar hele leven opgesomd als een simpele Freudiaanse Wiederholungszwang.
Het wit van haar ogen ziet er uit als reflecterende pareltjes in de weerkaatsing van het treinraam voor Utrecht CS.

Bekijk alle logs van roosschrijft