Met pijn in mijn hart moet ik toegeven dat ik een huwelijksfobie heb. Of niet zozeer een huwelijksfobie, eerder een ten-huwelijk-gevraagd-wordenfobie. Mijn vriend en ik zijn nu acht jaar samen en steeds vaker worden we lastig gevallen met impertinente vragen zoals; 'is het niet eens tijd voor een huwelijk?' of nog erger; 'wanneer komen de kinderen?'. Ik wil niet trouwen en kinderen hoef ik ook al niet. Mocht ik ooit moedergevoelens krijgen, dan adopteer ik wel een ongewenst kindje, maar baardrang heb ik absoluut niet. Andermans bruiloft vind ik leuk, maar mezelf zie ik niet trouwen. Omdat mijn vriend wel graag met mij wil trouwen, ben ik de laatste tijd een beetje schrikachtig tijdens romantische momenten.

Als hij tijdens een gezellig diner opeens romantisch doet, mijn hand vastpakt en me diep in mijn ogen kijkt, moet ik plassen. Elke keer als hij een toost uitbrengt en mij aankijkt, gooi ik 'per ongeluk' iets op de grond wat ik direct op moet rapen. Waarom ik me zo raar gedraag weet ik niet, want hij weet dat hij me niet ten huwelijk hoeft te vragen. Toch blijft de angst, voornamelijk omdat ik bang ben dat ik uit pure schrik 'JA!' zal roepen. Ik hou zielsveel van hem, wil de rest van mijn leven met hem doorbrengen, maar als het even kan zonder bruiloft. Juist omdat ik zo veel van hem hou, ben ik bang dat ik op het gevreesde moment volmondig ja zeg, om hem niet te kwetsen.

Des te groter is dus ook mijn bewondering voor de vrouw uit dit filmpje. Haar vriend vraagt haar tijdens een basketballwedstrijd ten huwelijk, midden in een zaal vol mensen, met de camera's op hun intieme moment gericht. Nog los van het feit dat dit een van de meest drakerige manieren is om je liefste ten huwelijk te vragen, is de druk enorm. Zoveel mensen die kijken, als ze dan nee zegt... Gelukkig bezwijkt deze dame niet voor de druk en bedankt ze vriendelijk voor de eer. Sta je dan, midden op het basketbalveld, afgewezen voor een miljoenenpubliek. Auw.

Bekijk alle logs van Lara