De deuren gaan sissend open. In een stuwende beweging stromen we naar buiten.
Omdat ik geen keus heb laat me door de kudde naar buiten voeren.

In het gedrang schuifel ik naar beneden, als één man zwenkt de kudde aan het eind naar links.
Het plein op. Op wat gesnuif en gerochel na maakt de kudde weinig geluid. Wel galmt het staccato getik van de hoefjes op de natte, gladde stenen hard tussen de gebouwen omhoog.

Het is me onduidelijk of we een leider hebben of dat we ons gewoon als een groep voortbewegen, als een dorstige in de woestijn met zicht op een oase.

Vrijwel iedereen in de kudde heeft een zwart vachtje, valt me op. Er zijn wel enkele uitzonderingen, die wat uitwijken naar grijs of bruintinten, maar net als bij een wolvenroedel worden zij eigenlijk een beetje verstoten door de kudde. Met een scheef oog aangekeken, jíj hoort er niet echt bij.

Niemand in de kudde maakt oogcontact met elkaar, alle witte, grimmige koppies kijken strak voor zich uit.

Er wil zich net een minachtend glimlachje om mijn lippen vormen, wat is dit voor vreemde kudde? Wat een leven leidt deze kudde, weten ze dan niet dat ook anders kan? Waarom sluiten ze zich hierbij aan? Neem eens een rood vachtje, ga eens rechtsom!

Tot ik mijn weerspiegeling opvang in de ruit; een wit, strak koppie boven een zwarte jas staart naar me terug…

Bekijk alle logs van Nini