Dus daar zit ik, zonder hem. Alleen in het zwakke schijnsel van mijn monitor. De kantoortuin is bijna leeg en iemand ramt driftig op zijn toetsenbord. Waarschijnlijk moet hij iets Heel Erg Belangrijks intypen, maar ik kan me niets voorstellen wat belangrijker is dan deze brief aan jou.
Ik moet je namelijk iets bekennen lieve, ik mis je. Ik mis je zo ontzettend kapot erg, dat ik me helemaal heb overgegeven aan de wereld, veel conformistischer dan dit kan ik niet leven. Ik ga elke dag met gespeend plezier naar mijn werk, voer mijn taken naar behoren en nog een schepje extra uit, draai mijn uren en ga weer naar huis om braaf achter de PC stukjes te schrijven voor de website. 's Avonds knal ik doodop in bed en zak snel weg in fantastisch mooie dromen die ik omwille van mijn veiligheid vergeet zodra ik wakker word. En ja, uiteraard speel jij de hoofdrol in al die dromen, het is zo mooi, zo verschrikkelijk mooi. Flarden zie ik niet vanwege eerdergenoemde verdringing, maar af en toe, diep in mijn hart achter de bakstenen muur en staalplaten voel ik het opeens. De ongebreidelde vreugde en liefde, het intense geluk van jouw haar kriebelend op mijn neusbrug.

Op die momenten schud ik snel mijn hoofd en verdiep ik me in mijn Uiterst Belangrijke Taken, ik heb immers een Zeer Belangrijke Baan. Dat gaat erg goed trouwens, voor het geval het je ook maar iets kan schelen. Het is fijn dat ik het zo druk heb op mijn werk, daardoor kan ik de dromen vergeten. In de weekenden heb ik ook geen tijd om bij onze dromen stil te staan, ik heb het veel te druk met feestjes, etentjes, uitstapjes en weekendjes weg. Kortom, ik ben fucking gelukkig zonder jou. Je was ook wel erg lastig de afgelopen tijd, met je onheilspellende gedragswisselingen. Omdat ik voelde aankomen dat je me kwijt wilde heb ik ons zelf maar kapot gemaakt, om jou het nare werk uit handen te nemen. Het was namelijk overduidelijk dat je manieren zocht om me zo netjes mogelijk te laten gaan. Beleefd als ik ben, heb ik een nette manier gevonden en sindsdien praat ik een beetje raar.

Ik zeg steeds meer rare dingen. Dingen zoals; "Och, het is beter zo. Zo'n type is ook niets voor mij, ik heb iemand nodig die me met beide benen op de grond houdt en niet met mijn hoofd in de wolken." "Het is wel leuk hoor, dat gedweep met drama, maar op gegeven moment wordt het gewoon gezeik." "Het zou toch nooit werken, we zijn te verschillend." Dat soort rare dingen. En je weet, ik haat dingen. Ik hekel de dingen zo intens dat ik soms een beetje gal in mijn mond voel komen, wat ik vervolgens al kokhalzend doorslik. Pak hem beet tien minuten geleden was ik iets aan het doen in Excel. Over een uur MOET het af, het is echt ontzettend belangrijk. Ik weet niet zo goed voor wie het zo ontzettend belangrijk is en wat er allemaal vanaf hangt, maar conformistisch als ik ben stel ik geen vragen en maak als een razende het ding in Excel af terwijl mijn iPod me allemaal mooie dingen toezingt.

Zo leef ik probleemloos, conformistisch en oppervlakkig door, het leven is mooi ik slaap en geniet. Tot mijn iPod opeens het volgende zingt; "What's broken can always be fixed, what's fixed will always be broken." Pang! Daar gebeurt het. De staalplaten beginnen te schuiven en het baksteen brokkelt af. Daar ligt het op mijn bureau, rauw en bloedend. Mijn hart. Het is niet zozeer gebroken, het ligt gewoonweg aan gruzelementen. Opeens zie ik de wereld weer zoals ze is en terwijl ik mijn longen uit mijn lijf schreeuw voel ik dat het goed is. Deze pijn, het gemis, dat is de waarheid. De gruwelijke, verschrikkelijk lelijke waarheid, die vele malen mooier is dan de werkende werkelijkheid die ik heb gecreëerd om maar niet te hoeven voelen.

Lief vriendje, ik hou van je en ik mis je. Ik mis jouw spitsvondigheden, je flauwe grapjes, je nurksigheid, je laksheid, je creativiteit, je non-conformisme, je genialiteit en je intense lievigheid. Ik heb mezelf gemaakt, maar ik ben nog steeds gebroken. Enerzijds voelt het als een knieval, anderzijds voelt het als heling. Godverdomme neen, ik heb op dit kantoor niets te zoeken. Ik kan wel doen alsof ik oh zo trots ben op mijn Zeer Belangrijke Baan, echter kan die hele baan me gestolen worden. Alles kan me gestolen worden, want dit is niet wie ik ben. Ik hoef geen spulletjes, dingen, status en nog meer van dat soort zooi. Ik wil gewoon met jou in een weiland liggen, wolken kijken en knuffelen. Met mijn hand verdwalen in je haar, lieflijke liedjes componeren, poëzie voorlezen en de mooiste verhalen schrijven. Al dromend doen en al doende dromend. Dit is niet wie ik ben, dit is niet de plaats waar ik hoor. We weten alletwee dondersgoed dat we elkaars ware zijn, elkaars evenbeeld en zonder elkaar slechts doelloos ronddwalen terwijl de tijd tergend langzaam voorbij kruipt.

Ik mis je kapot erg. Kom terug.

Bekijk alle logs van Mia