"Het is me allemaal niet meer even duidelijk lieve, dus vergeef me als je er geen touw aan vast kunt knopen. Goed, dus ik sta daar, met jou. Ik herken je niet, maar ik weet dat jij het bent. Je draagt een afgedragen oversized overhemd en ik loop naar je toe. Je staat met je rug naar me toe, dus je ziet me niet aankomen. Ik sla mijn armen om je borst heen en voel hoe je hart klopt en ik ruik aan je haar. Ik probeer mijn neus in je kruin te begraven omdat je haar zo heerlijk ruikt. Het regent, maar wij staan droog op jouw balkon. Je wijst iets aan in de verte, maar ik kan het niet zien omdat ik zoals gewoonlijk mijn bril niet op heb.

Geduldig als je bent, pak je mijn hoofd vast en geeft me een kus op mijn voorhoofd. Inmiddels is het tijd geworden en moet je weg. Ik verstop je spijkerbroek in de hoop dat je dan langer bij me blijft, maar onconformistisch als je bent, loop je gewoon zonder spijkerbroek naar buiten terwijl je me handkussen toe blaast. Verdwaasd blijf ik je nastaren totdat ik absoluut niets meer zie. De postbode schreeuwt me bruut uit mijn gepeins en overhandigt me een pakje. Van jou.
Ik loop naar binnen en pak het snel uit. Een bos bloemen, met vaas en al. Blij zet ik ze op tafel terwijl ik een album uit de doos haal. Een fotoalbum. Voorop een post-it met de tekst; 'voor jou. Van mij. Dan weet je ook hoe ik was voor jou.' De ambivalentie ontroert me. Ik blader door het album en zie je als baby, klein jongetje, recalcitrante puber, twintiger en als jou. Achter in het album zit een briefje van je moeder, waarin ze uitlegt dat de meeste foto's door Lisa uit Amersfoort zijn achterhaald.

Ik vraag me af wie Lisa is. Je hebt me al eerder bekend nog nooit gevrijd te hebben met een meisje waar je verliefd op was, dus je was of niet verliefd op haar, of je hebt niet met haar gevrijd. Allicht is ze gewoon een vriendin of familie. Lisa is niet belangrijk, de foto's zijn belangrijk. Ik zie je op feestjes, in het park, op vakantie en ontspannen lachend met een biertje op de bank. Ik heb het idee dat het album een vereenvoudigde weergave is van je leven, je leven voor mij.

Je komt terug en blij spring ik op. Je blijft ietwat verlegen op de drempel staan en schuifelt met je rechtervoet. Of ik het pakje heb gehad. Ik knik en wijs naar de bloemen. Nu schuifel je met je linkervoet en vraagt naar het album. Als ik het voor je omhoog hou, kijk je quasi-nonchalant de andere kant op, alsof mijn mening niet belangrijk is. Ik loop naar je toe en ik geef je een voorhoofdskus. Je neemt mijn hoofd in je handen en kust me op mijn lippen. Mijn knieën beginnen te knikken en we lopen naar de slaapkamer. Je kijkt me ernstig aan. "Ik ben ietwat zenuwachtig, omdat ik dit nog nooit heb gedaan terwijl ik echt verliefd was." Ik grijns hulpeloos terug en geef me helemaal aan je over. Wat er vervolgens gebeurde was zo mooi, zo verschrikkelijk mooi."

Nou ja, dat is dus wat ik over je heb gedroomd vannacht. Ik weet dat we elkaar verder niet kennen, maar volgens mijn droom ben jij hem. Hij. De man van mijn dromen. We zijn het aan elkaar en aan mijn droom verschuldigd om het tenminste een keer te proberen, dus zou je morgen een kopje thee met me willen drinken?

Bekijk alle logs van Mia