Anno 2008 kunnen we met een gerust hart zeggen dat de emancipatie in Nederland behoorlijk geslaagd is, op een paar kleine verbeterpuntjes na. Elke zichzelf respecterende geëmancipeerde vrouw kan hierom juichen, maar ik moet er om janken. Emancipatie is stom, het heeft ons minder gebracht dan we elkaar en onszelf wijsmaken. Hebben we eindelijk stemrecht, stemmen we op de Partij voor de Dieren. Mogen we eindelijk studeren en hebben we net zoveel kansen en rechten op de arbeidsmarkt als mannen, gaan we na vier jaar studeren en twee jaar werken parttime of fulltime huismoederen over onze 1,3 kinderen.

Omdat we zo hard brullen dat mannen en vrouwen gelijk zijn, hebben we van onze stoere macho mannen halflaffe zakken hooi gemaakt die de rekening niet meer voor ons betalen, omdat dat beledigend is. Ze houden de deur niet voor ons open, want dat kunnen we zelf. Begrijp me niet verkeerd, ik ben er van overtuigd dat wij geen mannen nodig hebben, maar waarom verbannen we ze helemaal uit ons leven? We zijn zo gehersenspoeld door de Viva, dat we pochen over hoe Tarzan ons beter weet te bevredigen dan onze man. Diezelfde man wordt geïnspireerd door Viva, Cosmo en meer van dat soort bladen geregeld geterroriseerd met frases als; 'aan een relatie moet je werken', 'dit zal ons seksleven meer pit geven' en we komen aanzetten met de meest vreselijke seksspeeltjes om voor eerdergenoemde pit te zorgen.

Tegen onze vriendinnen zeiken we dat onze scharrels zich door ons geïntimideerd voelen, omdat we betere banen hebben, moeilijkere studies doen, verder en langer op reis zijn geweest en over het algemeen beter ontwikkeld. Tussen het zeiken door hongeren we onszelf uit en zweten ons kapot in de sportschool. Niet om indruk te maken op de mannen in ons leven, neen, zij moeten ons maar accepteren zoals we zijn, terwijl wij elk ding aan hen willen veranderen. Omdat we de mannen hebben 'verslagen' zijn de vrouwen nu elkaar aan het beconcurreren. Wie is het slankst, wie heeft de leukste baan, wie het hoogste inkomen, de perfecte relatie, de braafste kinderen, de interessantste hobby usw. We hebben het zo druk met deze kansloze concurrentiestrijd en onze overvolle agenda's (hey, we kunnen alles zelf, dus doen we ook alles zelf.) dat we onze ogen sluiten voor onze mannen die door al het emancipatiegeweld compleet verdwaald zijn.

Fuck emancipatie. Natuurlijk wil ik mijn stemrecht en gelijke kansen op de arbeidsmarkt, maar meer hoef ik niet. Ik wil een man die me mee uit eten neemt, naar een restaurant van zijn keuze en daar de rekening betaalt en de deur voor me open houdt. Als we daarna thuis komen, wil ik dat hij me op bed smijt en me keihard neukt zoals hij dat wil, niet op de manier waarop het volgens de vrouwenbladen moet. Zodra ik tegen hem zeik over 'bij je gevoel komen', 'me waarderen' en nog meer van dat soort vreselijke ongein, wil ik dat hij me vertelt dat ik mijn bek moet houden om me vervolgens op te dragen bier voor hem uit de koelkast te halen. Wat ik uiteraard weiger, want ongeëmancipeerdheid is niet hetzelfde als slaafsheid. Natuurlijk kan ik zelf de boekenplank ophangen, een kast timmeren en een lamp verwisselen, maar ik wil dat mijn sterke man dat voor me doet, terwijl ik bewonderend zucht hoe knap en sterk ik hem vind. Op die momenten is het universum in balans.

Hoera voor de emancipatie, vrouwen hebben net zoveel rechten als mannen. Maar lieve vrouwen van Nederland, laten we alsjeblieft stoppen met het massaal ontmannen van onze mannen. Geef ze de ruimte om weer man te zijn en doe gewoon eens níet alles zelf. We zijn toch geen mietjes!?

Bekijk alle logs van Mia