“So you have to klik this vast, and when you hang, you have to schreeuw ‘stop’ and then you can come beneden.” De instructeur leek zelf erg tevreden met zijn tweetalige uitleg. De Spanjaard keek echter nog wat wazig. Dat zou hij blijven doen. “And when you have a nice butt, you can trek this one aan,” de trainer hield een ingewikkeld klimtuigje omhoog. Omdat we allemaal waren gezegend met prachtige derrières, sjorden we onze tuigjes aan. Mijn eerste klimles was gestart.

Ik zou een held willen zijn. Een uitblinker. Een ster. Ik wilde hoog klimmen en naar beneden schreeuwen dat ik er was en eigenlijk nóg hoger zou willen. Dat het een peulenschil was. Dat die hele klimmuur meteen kon worden ingewisseld voor de Kilimanjaro. Maar voordat ik überhaupt zou kunnen schreeuwen of klimmuren in kon wisselen voor hoge bergen werd ons de veiligheidsprocedure uitgelegd. Compleet met meervoudige dubbelknopen en uiteindes die links moeten zitten als je rechts bent en andersom. “Alstoeblieft kein Deutsch,” hoorde ik een schuchtere Duitse plots kermen. De instructeur staakte zijn aandoenlijke poging zichzelf als een meertalig klimwonder te presenteren.

De wazige Spanjaard en het timide Duitse meisje werden mijn teamgenoten. Wanneer één van ons zich een weg naar boven zou wagen, waakten de andere twee over het leven van de klimmer. Misschien dat een leven in Spanje niet zoveel waard is, of dat een Nederlandse, in haar doodsangst verkrampt tegen de klimwand, het voortbestaan niet waardig is, maar in ieder geval hadden mijn teamgenoten een andere visie op het leven.

Ik bungelde angstig heen en weer. Ik bungelde en probeerde mijn leven voorbij te zien flitsen. Ik hoopte op nostalgische beelden van mijn eerste fietsbeproevingen, de tafel van zeven uit groep vier, mijn eerste zoen (of poging daartoe), de verhuiswagen met mijn bed en bureau, mijn liefde die me ontbijt op bed serveert. Maar ik hoorde slechts de discussie tussen Spanje en Duitsland. Ver beneden. “This rope has to be tight,” schreeuwde Spanje. “Aber ich don’t know how!” Schutterde Duitsland. Ik probeerde me dapper een paar centimeter omhoog te hijsen. Beneden werd het stil. Té stil. Ik keek. Mijn teamgenoten staarden naar een plek vér boven mij. Mijn benauwde ‘help’ werd overschreeuwd door een enthousiaste klimmer: “Ik ben er! Ik wil nog hoger! Geef mij maar de Kilimanjaro!” Ik bungelde halverwege en bedacht dat de Vaalserberg mijn eerstvolgende uitdaging zou zijn. Mocht ik levend beneden komen.

Bekijk alle logs van Rule