Hey, kom naar Smurfenland.
Welkom allemaal.
Ja, kom naar Smurfenland.
Een land van pracht en praal.

Ik ben net terug van de Albert Heijn en heb weer voor de rest van de dag dit lied in mijn hoofd. Met de grote smurf, de brilsmurf en de lolsmurf. De muzieksmurf en de smulsmurf en de vrolijke smurfin! Ja, ik ken de hele tekst nog, grijns ik triomfantelijk. Waarop mijn geliefde mij er minstens zo triomfantelijk aan herinnert dat dit helemaal niet het échte smurfenlied uit onze jeugd is. Nee? Nee, inderdaad. Want dat lied gaat zo:

Ergens hier ver vandaan
Waar paddenstoelenhuisjes staan
Daar woont een volkje vrij en blij

Hier is de volledige intro, compleet met Gargamels "Ooo, ik háát smurfen!"

Dit lied roept pas écht jeugdherinneringen op. Herinneringen aan woensdagmiddagtelevisie: de smurfen, de Grote Meneer Kaktus Show en Bassie en Adriaan. De smurfen werden altijd aangekondigd door het rollende balletje van de VARA dat eindigde op een uitroepteken. Voordat ik kon lezen dacht ik dat dit balletje onderdeel was van de aankondiging van de smurfen.

Bassie en Adriaan was altijd heel erg spannend; had niet iedereen buurkinderen die tijdens de boevenachtervolgingen wegkropen achter de bank? In onze tienerjaren hebben wij allemaal moeten ontdekken dat de boeven door Bassie en Adriaan zelf gespeeld werden. En bovendien dat het script en de acteerkunsten van de gebroeders Van Toor van treurig niveau waren. Een vriendin van mij, afgestudeerd op Nederlandse jeugdliteratuur, beweert overigens dat hetzelfde geldt voor de schrijfstijl van Thea Beckman, maar hiervan heb ik nog niet de proef op de som durven nemen.

Te veel terugkijken naar jeugdsentiment-televisie en teruglezen in jeugdsentiment-boeken leidt blijkbaar vaak tot deceptie. Met op zijn minst één uitzondering: de smurfen. Onverminderd sterk leven zij voort. Het is niet voor niets dat de plastic verzamelsmurfen niet aan te slepen zijn bij Albert Heijn. Heerlijk.

Bekijk alle logs van Suzan