Ogen open, ogen dicht. Open, dicht. Open en heel snel weer dicht. Ze was wakker, aldus hoopte ze vurig met haar hele wezen. Haar ogen openden zich weer even en schoten meteen weer dicht toen zij zich realiseerden dat het licht in de kamer echt veel te fel was. Of het kunstmatig licht of zonlicht was had ze in die ene seconde niet kunnen bepalen. Hoeveel tijd had ze al gedood tijdens het enkel vaststellen van haar huidige staat van zijn? Hoe laat zou het zijn? Zou het eigenlijk wat uitmaken? Open. Licht. Kunstmatig, veel en fel. Het geflikker deed haar hoofd nog harder bonzen en ze draaide zich kreunend om om vervolgens te constateren dat ze alleen in bed lag. Ze sloor haar ogen weer. Auw. Natuurlijk was ze alleen, hij was weg. Het was geen nachtmerrie, ze was wakker. Wakker en alleen en hij was er niet om haar te steunen.

Hoe kom je hier
Hoe kom je hier vandaan
En als je wegkomt
Waarheen wou je dan wel gaan

Spinvis – Bagagedrager

Huilerig stapte ze uit bed en strompelde naar de douche. Fuck. Dit was al de zevende ochtend op rij dat ze dit meemaakte. Wakker worden, denken dat je een nachtmerrie hebt gehad om vervolgens te beseffen dat je wakker wordt in een keiharde realiteit die je ergste nachtmerrie doet verbleken. Hij is er niet meer. Vijf kleine woordjes, één groot drama. Dankzij de hete douche voelt ze zich iets beter, of eigenlijk minder slecht. De badkamer oogt vreemd, omdat zijn sokken, ondergoed en T-shirts niet meer rondslingeren. Ze denkt terug aan alle keren dat ze hem vervloekte omdat hij zo'n sloddervos was en nu had ze er alles voor over om weer een sok van onder de gootsteen weg te vissen. Een traan rolt over haar wang als ze in de spiegel kijkt. Toen ze hem leerde kennen was ze jong en fris, nu zag ze er oud en verlept uit. Het geluid van haar mobiel bezorgde haar bijna een hartverzakking. De makelaar. Fuck. Het huis moest verkocht worden en ze had er nog niet echt bij stil gestaan dat ze op zoek moest naar een ander huis. Een huis voor haar alleen. De makelaar was gelukkig kort en bondig en zou meteen vanmiddag langskomen.

Terwijl ze de trap af slenterde ging haar telefoon weer. Haar manager, of ze deze week weer wilde komen werken, ze hadden haar nodig. Ze haalde haar schouders op, bedacht zich dat haar manager dat niet kon zien en beloofde morgen weer te komen. Misschien was het ook wel goed om weer te gaan werken, veel vervelender dan de hele dag zwelgen in zelfmedelijden kon het niet zijn. Maar eerst moest ze haar huis opruimen, in slechts zeven dagen tijd was haar nette opgeruimde huisje veranderd in een bedompte zwijnenstal. Toen de makelaar aanbelde, was ze net klaar met opruimen en trots liet ze hem binnen. Uit beleefdheid bood ze hem koffie aan en uit beleefdheid weigerde hij. De voordeur knalde bijna tegen zijn voorhoofd aan toen hij zich op de drempel opeens omdraaide. "Succes meisje, verbroken relaties zijn altijd naar." Verbouwereerd knikte ze naar hem en sloot de deur alsnog.

De volgende ochtend was niet anders dan alle voorgaande ochtenden. Zoals alle voorgaande ochtenden had hij ook nu niets laten horen en de regen op het raam deprimeerde haar nog meer. Ze liet zich uit bed vallen en trok half slapend een bruine en een zwarte sok aan. Werk. Dat was haar missie van de dag. Haar spiegelbeeld keek heel erg ontevreden. Een gekreukelde blouse, de naad van haar pantalon zat los en er klopte iets niet aan haar sokken. Nee. Ze was er nog niet aan toe. Huilend kroop ze weer haar bed in en stuurde haar manager heel laf een SMS. "Sorry, een gebroken hart heelt niet binnen een week, ik kom volgend jaar wel weer."

Bekijk alle logs van Mia