Acteur Heath Ledger is dood. Levenloos aangetroffen met pillen rond z’n naakte lichaam in het appartement dat naar het schijnt toebehoort aan Mary-Kate Olsen.
Hij was wel een van de laatste mensen in de showbizzwereld bij wie ik zo’n (vroege) dood had verwacht. Amy Winehouse, alla. Britney Spears? Zit er al tijden aan te komen. Maar Heath Ledger? Neh…

Ik schrok bij de dood van Heath Ledger net zo erg als toen ik het nieuws vernam dat Owen Wilson een zelfmoordpoging had ondernomen. Want ook bij hem had ik dat niet verwacht. Owen Wilson is voor mij dé laid-back-guy uit Hollywood. Relaxede surfdude pur sang. Hij is niet voor niets comedy-acteur…

En blijkbaar zat ik er dus twee keer heel erg naast. En zo gek is dat niet, want ik ken de beste mensen niet. Soms dénk ik dat ze ken, omdat ik ze op tv zie, interviews met ze lees, ze hoor praten over ditjes en datjes, maar ik ken ze niet echt. En het erge van alles is dat al die bekendheden moeten leren leven met dat gegeven. Opdringerige fans die menen te weten wat goed is en wat slecht, in welke film de bekendheid in kwestie móét spelen en welke collega nou net het perfecte type is voor hem/haar…

Ik zou er moe van worden. Maar gelukkig ben ik geen beroemdheid. Ik heb het me wel eens voorgesteld, hoor. Niet om zo een beetje te kunnen proeven van de roem, maar om juist de andere kant van de medaille te bekijken. Ik heb me vaak voorgesteld hoe het is om een beroemdheid te zijn. Wat voor leven je dan hebt. Het moet soms echt een hel zijn.

Privacy kan je vanaf het moment dat je met je kop een paar keer op tv bent verschenen wel vergeten. Overal waar je komt, winkelcentrum, sauna, familiedag, begrafenis, bruiloft, kroeg, bowlingcentrum, park, club, óveral waar je komt word je aangehouden door fans of andere geïnteresseerden die je willen aanspreken. Óveral waar je komt ben je alles behalve veilig voor de immer op de loer liggende paparazzi. Nergens kun je écht jezelf zijn.

Je hebt opeens een voorbeeldfunctie te vervullen, want je bent beroemd. Je hebt een bepaalde status bij sommige mensen en dan moet je je ook voorbeeldig gedragen, helemaal naar de beïnvloedbare jongeren toe. Al kan niet iedereen daar even goed mee omgaan (zie de gevallen Amy en Britney).

Zijn wij als sensatie-belust publiek de katalysator van ál die roddels, verhalen, interviews, reportages en beschamende kiekjes? Immers, de (roddel)pers schotelt ons alleen maar voor wat we willen zien. Wij willen roddels, wij willen lezen over echtscheidingen, ruzies en zelfmoordpogingen, dus dan krijgen we dat ook te zien.

Ik denk het wel. Ik denk dat als wij ons veel minder bemoeien met al die beroemdheden en hen meer vrijheid gunnen we er uiteindelijk ook meer voor terugkrijgen. Want niemand zit te wachten op een vroege dood.

Bekijk alle logs van Flabofski